Tag: στεγαστική κρίση

  • Γλυφάδα: Άνθρωποι στα σκουπίδια! Η ακραία φτώχεια «προκαλεί» τη βιτρίνα των νοτίων προαστίων

    Γλυφάδα: Άνθρωποι στα σκουπίδια! Η ακραία φτώχεια «προκαλεί» τη βιτρίνα των νοτίων προαστίων

    Γλυφάδα: Άνθρωποι στα σκουπίδια! Η ακραία φτώχεια «προκαλεί» τη βιτρίνα των νοτίων προαστίων. Η εικόνα μιας γυναίκας να ψάχνει στα σκουπίδια επί της οδού Μεταξά σοκάρει τους περαστικούς. Η συγκεκριμένη σκηνή διαλύει τις ψευδαισθήσεις για την αιώνια ευμάρεια των νοτίων προαστίων. Η ακρίβεια πλήττει πλέον οριζόντια τον κοινωνικό ιστό της Αττικής.

    Κατηγορία ΚαταγραφήςΕθνικό / Τοπικό ΠοσοστόΠληθυσμιακή Κάλυψη / ΔικαιούχοιΚύρια Αιτία Δραστηριότητας
    Κίνδυνος Φτώχειας (ΕΛΣΤΑΤ)27,5% του πληθυσμού2,8 εκατομμύρια πολίτες στην ΕλλάδαΣτεγαστική κρίση, χαμηλοί μισθοί
    Εγγεγραμμένοι Άποροι (Δήμος Γλυφάδας)Αυξητική τάση στα νότια855 οικογένειες (1.700 μέλη)Απώλεια εισοδήματος, ακραία ένδεια
    «Επαγγελματίες» Ρακοσυλλέκτες65% των ατόμων στους κάδουςΆτυπο δίκτυο ανακύκλωσηςΜεταπώληση μετάλλων, χαρτιού, ρούχων
    Περιστασιακοί Άποροι (Επιβίωση)35% των ατόμων στους κάδουςΆτομα εκτός κοινωνικών μητρώωνΕύρεση τροφής και ειδών πρώτης ανάγκης

    Η αθόρυβη άνοδος της ένδειας στα νότια προάστια

    Το φαινόμενο δεν περιορίζεται στις υποβαθμισμένες συνοικίες του κέντρου. Τα νότια προάστια καταγράφουν αθόρυβη άνοδο των ανθρώπων που διαβιούν υπό καθεστώς ακραίας ένδειας. Η στεγαστική κρίση και τα υψηλά ενοίκια εκτοπίζουν τους οικονομικά ασθενέστερους από τα σπίτια τους.

    Ο Δήμος Γλυφάδας λειτουργεί Κοινωνικό Παντοπωλείο και δομές συσσιτίου. Οι αιτήσεις εγγραφής νέων δικαιούχων παρουσιάζουν συνεχή αυξητική τάση. Η τοπική αυτοδιοίκηση αδυνατεί να καλύψει το σύνολο των αναγκών με τα τρέχοντα κονδύλια.

    Η σκληρή πραγματικότητα των αριθμών

    Η οικονομική ανισότητα γίνεται ορατή δίπλα σε πολυτελή καταστήματα. Η καθημερινή επιβίωση μετατρέπεται σε μάχη για εκατοντάδες κατοίκους της περιοχής. Το χάσμα μεταξύ της κοσμοπολίτικης εικόνας και της πραγματικότητας των δρόμων μεγαλώνει.

    Οι αριθμοί πίσω από την ανθρώπινη εξαθλίωση αποτυπώνουν μια σκληρή πραγματικότητα. Σύμφωνα με τα τελευταία επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, το 27,5% του πληθυσμού της χώρας βρίσκεται αντιμέτωπο με τον κίνδυνο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού. Αυτό μεταφράζεται σε περίπου 2,8 εκατομμύρια πολίτες που ζουν με το άγχος της επόμενης ημέρας. Στην Αττική, αν και τα ποσοστά είναι ελαφρώς χαμηλότερα σε σχέση με την επαρχία, η συγκέντρωση των ανθρώπων σε απόγνωση δημιουργεί εικόνες που σοκάρουν.

    Πληθωρισμός και μεσαία στρώματα σε απόγνωση

    Η Γλυφάδα, παρά την οικονομική της ισχύ, δεν αποτελεί εξαίρεση. Οι κοινωνικές δομές του δήμου στηρίζουν σταθερά 855 οικογένειες, οι οποίες αντιστοιχούν σε 1.700 μέλη. Οι άνθρωποι αυτοί λαμβάνουν τρόφιμα, είδη καθαριότητας και ρουχισμό για να μπορέσουν να ορθοποδήσουν. Οι αιτήσεις όμως αυξάνονται μήνα με τον μήνα, καθώς τα μεσαία στρώματα διολισθαίνουν προς τα κάτω λόγω του πληθωρισμού.

    Το φαινόμενο της ρακοσυλλογής στους μπλε και πράσινους κάδους έχει πλέον δύο πρόσωπα. Το πρώτο αφορά την καθαρή επιβίωση άπορων ανθρώπων. Είναι οι πολίτες που δεν έχουν πρόσβαση σε καμία δομή ή ντρέπονται να ζητήσουν βοήθεια. Ψάχνουν για ένα κομμάτι ψωμί, για ρούχα ή για αντικείμενα καθημερινής χρήσης που κάποιος άλλος πέταξε.

    Το άτυπο δίκτυο της ανακύκλωσης βιοπάλης

    Το δεύτερο πρόσωπο είναι αυτό της «επαγγελματικής» δραστηριότητας βιοπάλης. Ένα μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων που βλέπουμε στον δρόμο λειτουργεί ως κρίκος μιας άτυπης αλυσίδας ανακύκλωσης. Μαζεύουν συστηματικά αλουμίνιο, σίδηρο, ηλεκτρικές συσκευές και χαρτόνι. Τα υλικά αυτά μεταφέρονται με καρότσια ή τρίκυκλα σε ιδιωτικά σκραπ, όπου πωλούνται με το κιλό για λίγα ευρώ.

    Για αυτούς τους ανθρώπους, ο κάδος απορριμμάτων είναι η μοναδική τους πηγή εσόων. Δεν πρόκειται για επιλογή, αλλά για αναγκαστική διέξοδο μπροστά στην μακροχρόνια ανεργία. Οι περισσότεροι στερούνται εξειδίκευσης ή είναι μεγαλύτερης ηλικίας, γεγονός που τους αποκλείει από την επίσημη αγορά εργασίας.

    Το χάσμα της κοσμοπολίτικης βιτρίνας

    Η συνύπαρξη αυτών των δύο κόσμων στην ίδια γειτονιά δημιουργεί έντονο προβληματισμό. Από τη μία πλευρά, οι καταναλωτές ξοδεύουν μεγάλα ποσά στις καφετέριες και τα εμπορικά κέντρα της περιοχής. Από την άλλη, μερικά μέτρα πιο μακριά, ένας συνάνθρωπός μας σκύβει το κεφάλι μέσα στα σκουπίδια.

    Η τοπική αυτοδιοίκηση καλείται να παίξει έναν πιο ενεργό ρόλο. Τα κοινωνικά παντοπωλεία αποτελούν μια προσωρινή ανακούφιση, αλλά δεν λύνουν το πρόβλημα στη ρίζα του. Απαιτούνται ολοκληρωμένα προγράμματα επανένταξης στην εργασία και στεγαστική συνδρομή για όσους χάνουν τα σπίτια τους.

    Η εικόνα του κάδου στη Γλυφάδα δεν είναι απλώς ένα μεμονωμένο περιστατικό. Είναι ο καθρέφτης μιας κοινωνίας που δοκιμάζεται σκληρά πίσω από την λαμπερή της βιτρίνα. Αν δεν υπάρξει συντονισμένη δράση, το χάσμα αυτό θα συνεχίσει να μεγαλώνει, μετατρέποντας την ακραία φτώχεια σε μια μόνιμη, οδυνηρή κανονικότητα στους δρόμους μας.


  • 10δες χιλιάδες νέα διαμερίσματα στη Γλυφάδα: Το παράλογο «μπουμ» της οικοδομής ενώ ο κόσμος δεν έχει χρήματα, καταθέσεις και πρόσβαση σε δάνεια!

    10δες χιλιάδες νέα διαμερίσματα στη Γλυφάδα: Το παράλογο «μπουμ» της οικοδομής ενώ ο κόσμος δεν έχει χρήματα, καταθέσεις και πρόσβαση σε δάνεια!

    10δες χιλιάδες νέα διαμερίσματα στη Γλυφάδα: Το παράλογο «μπουμ» της οικοδομής ενώ ο κόσμος δεν έχει χρήματα, καταθέσεις και πρόσβαση σε δάνεια! Η απορία έχει απαντήσεις. Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι η Γλυφάδα δεν χτίζει για να καλύψει τις ανάγκες των παιδιών της, αλλά για να ικανοποιήσει τη διεθνή δίψα για πολυτελή διαβίωση δίπλα στο μεγαλύτερο πάρκο της Ευρώπης. Όσο οι γερανοί θα υψώνουν νέα “παλάτια”, τόσο η απόσταση ανάμεσα στην πραγματική οικονομία και το real estate θα μεγαλώνει, μετατρέποντας την περιοχή σε μια βιτρίνα πλούτου, στην οποία ο μέσος πολίτης θα είναι απλώς θεατής.

    Η Ετυμηγορία: Μια πόλη για «λίγους!

    Απλή η ερώτηση, γνωστά τα δεδομένα κια για την ανεργεία κια για τον κατώτατο μισθό και για την αποπινικτική ακρίβεια. Άρα ποιος αγοράζει; Ρητορικό το ερώτημα.

    Η εικόνα στους δρόμους της Γλυφάδας προκαλεί ίλιγγο. Από τη μία άκρη της πόλης έως την άλλη, οι γερανοί υψώνουν ασταμάτητα 5όροφα και 6όροφα κτίρια, δημιουργώντας έναν στόλο από 10δες χιλιάδες νέα διαμερίσματα. Όμως, πίσω από τη λάμψη του μπετόν και των ολλανδικών επενδύσεων, κρύβεται ένα τεράστιο κοινωνικό παράδοξο: Πώς χτίζεται μια νέα πόλη, όταν ο μέσος Έλληνας είναι οικονομικά αποκλεισμένος;

    Γλυφάδα – Το μυστήριο με τα σπίτια! Γιατί χτίζονται συνέχεια στη Γλυφάδα, αλλά δεν πουλιούνται…ΑΚΟΜΑ;

    Μια αγορά που «γύρισε την πλάτη» στον Έλληνα

    Η πραγματικότητα είναι σκληρή. Η οικοδομή στη Γλυφάδα δεν αφορά πλέον το στεγαστικό πρόβλημα του μισθωτού ή του νέου ζευγαριού. Με τις τράπεζες να έχουν «σφραγίσει» τα στεγαστικά δάνεια και τον πληθωρισμό να καταπίνει κάθε ίχνος κατάθεσης, τα χιλιάδες νεόδμητα που βλέπουμε να ολοκληρώνονται –όπως αυτά στη Σοφίας Βέμπο– απευθύνονται σε ένα εντελώς διαφορετικό κοινό.

    Το real estate ως «νόμισμα» για ξένα κεφάλαια

    Για τους μεγάλους κατασκευαστικούς ομίλους και τα διεθνή funds, τα 10δες χιλιάδες διαμερίσματα της Γλυφάδας είναι το νέο «ασφαλές καταφύγιο». Δεν περιμένουν τον ντόπιο να πάρει δάνειο. Πουλάνε «από τα σχέδια» σε επενδυτές που έρχονται με ζεστό χρήμα από το εξωτερικό, εκμεταλλευόμενοι τη Golden Visa και την εγγύτητα με τον Riviera Tower και το The Hellinikon. Το ακίνητο στη Γλυφάδα έχει γίνει χρηματιστηριακό προϊόν και όχι στέγη.

    Η Γλυφάδα μετατρέπεται σε «κλειστή πόλη»

    Αυτό το οικοδομικό ντελίριο δημιουργεί μια πόλη δύο ταχυτήτων. Από τη μία, οι δεκάδες χιλιάδες νέες πολυτελείς κατοικίες για λίγους και από την άλλη η αγωνία των μόνιμων κατοίκων που βλέπουν τα ενοίκια να εκτοξεύονται και τα παιδιά τους να εκτοπίζονται. Η Γλυφάδα χτίζει το μέλλον της ως το «Μονακό της Ριβιέρας», αλλά σε αυτό το μέλλον, ο Έλληνας που δεν έχει πρόσβαση σε τραπεζικό δανεισμό φαίνεται να μην έχει πλέον θέση.