Πάνος Ζουρνατζίδης βιογραφικό σήμερα! Η προσωπική ζωή, η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά Πάνος Ζουρνατζίδης Παναγιώτης Ζουρνατζίδης
Ηθοποιός / Σκηνοθέτης
Ο Πάνος Ζουρνατζίδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971 και μεγάλωσε στο Ίλιον. Είναι απόφοιτος του τμήματος Εργοθεραπείας του ΑΤΕΙ Αθήνας, του θεατρικού εργαστηρίου «Πειραματική Σκηνή» της Πετρούπολης και του τμήματος Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ και μέλος του ΣΕΗ.
Από το 2001 λόγω ατυχήματος είναι χρήστης αναπηρικού αμαξιδίου. Ασχολείται ενεργά με το θέατρο από το 2003 και υπήρξε μέλος των θεατρικών ομάδων «Ακροβασία» και «Εν πλω».
Είναι ιδρυτικό μέλος του «ΘΕΑΜΑ» (Θέατρο Ατόμων με Αναπηρία) από το 2010.
Σπουδές
Σεπ. 2006 – Μαρ. 2011 Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Πτυχίο Θεατρικών Σπουδών
Μαρ. 1995 – Σεπ. 1990 Σχολή Επαγγελμάτων Υγείας και Πρόνοιας ΤΕΙ Αθήνας, Πτυχίο Εργοθεραπείας
Συμμετοχή ως Ηθοποιός στις παραστάσεις
Οκτωβ.2019- Μαρ.2020 “Το Δικό μας Παραμύθι”, της Ε. Περηφάνου, σκην. Ε.Περηφάνου, Θέατρο Ίσον.
Δεκ. 2018 “The Royal portrait: Recognition¨, περφόρμανς της Σοφίας Σταυρακάκη, Θέατρο της Σχολής Καλών Τεχνών.
Οκτωβ. 2018- Απρίλ. 2019 “Ναρκισσος και Ηχώ κι άλλες μεταμορφώσεις”, των Β. Οικονόμου- Ε. Περηφάνου, σκηνοθεσία Ε. Περηφάνου, Από Μηχανής Θέατρο.
Ιαν. 2018- Απρ. 2018 “Νεκρασόφ” του Ζ.Π.Σαρτρ, σκηνοθεσία Β. Οικονόμου, Ομάδα ΘΕΑΜΑ, Από Μηχανής Θέατρο.
Νοε- Δεκ 2015 Περιοδεία της παράστασης Ιάκωβος ή Υποταγή, του Ε. Ιονέσκο, σκηνοθεσία Βασίλη Οικονόμου, Ομάδα ΘΕΑΜΑ σε Βέροια, Τρίκαλα, Λάρισα.
Σεπ 2015 «Ιάκωβος ή Υποταγή» του Ε. Ιονέσκο, σκηνοθεσία Βασίλη Οικονόμου, Ομάδα ΘΕΑΜΑ, Κορυδαλλός, Θέατρο «Θανάσης Βέγγος».
Ιουλ- Σεπ. 2014 Περιοδεία της παράστασης Ιστορία Ζωολογικού Κήπου» του Έντουαρντ Άλμπυ, σκηνοθεσία Βασίλη Οικονόμου, Ομάδα ΘΕΑΜΑ, Ν. Μάκρη, Κιάτο, Κορυδαλλός, Θε/νίκη.
Μαρ.- Απρ. – 2014 «Ιστορία Ζωολογικού Κήπου» του Έντουαρντ Άλμπυ, σκηνοθεσία Βασίλη Οικονόμου, Ομάδα ΘΕΑΜΑ, Θέατρο Ε.Κ.Η. της Π.Ε.Ψ.Α.Ε, Αθήνα.
Σεπ.- Νοε. 2013 «Κ. Π. Καβάφης: Επάγγελμα Ποιητής», του Βασίλη Οικονόμου, Ομάδα Θέαμα, Αποθήκες ΑΣΟ Κιάτο, Αίθουσα Εκδηλώσεων 16ου Λύκειο Αθηνών.
Αυγ.- Νοε.- Δεκ.2012 « Αύριο» της Έφης Τούμπα, σκηνοθεσία Βασίλης Οικονόμου, Ομάδα ΘΕΑΜΑ, Αποθήκες ΑΣΟ Κιάτο, Θέατρο «Άγγελος Σικελιανός» Ξυλόκαστρο, Αίθουσα Εκδηλώσεων 1ου Γυμν. και 1ου Λύκειο Καλλιθέας.
Μαρ. 2012 «Ηλέκτρα» Ευριπίδη αυτοσχεδιαστική performance στα πλαίσια του διεθνούς Workshop : Act for Acting , σκηνοθεσία Βασίλης Οικονόμου, Avigliana- Italy.
Ιουλ. 2011 «Ήρωες και Μύθοι 6 μονόλογοι του Tennessee Williams», σκηνοθεσία Βασίλης Οικονόμου , Ομάδα Θ.Ε.ΑΜΑ Τεχνόπολη Γκάζι, Αθήνα. Απρ. 2009 «Τα Δέντρα Πεθαίνουν Όρθια» του Αλεχάντρο Κασσόνα, σκηνοθεσία Φωτεινής Παπαχριστοπούλου, Θεατρικό Τμήμα Ατόμων με Αναπηρία Δήμου Γλυφάδας.
Ιουν. 2008 & Σεπ.2008 «Όπερα της Πεντάρας» του Μπέρτολντ Μπρεχτ, σκηνοθεσία Κώστας Αρζόγλου Πειραματική Σκηνή Πετρούπολης.
Μα. 2008 «Μπρεχτ για Αρχάριους» των Πατρίκ Μπουσινιάκ- Μικαέλ Τος , σκηνοθεσία Έρης Γεωργακάκη, Πειραματική Σκηνή Πετρούπολης.
Ιαν. 2008 «Χάρβεϊ : Αυτός και το Κουνέλι» της Μαίρης Τσαίης, σκηνοθεσία Φωτεινής Παπαχριστοπούλου, Θεατρικό Τμήμα Ατόμων με Αναπηρία Δήμου Γλυφάδας.
Ιουν. 2007 «Αχ τι καλό, Αχ τι κακό : 10 θεατρικά τραγούδια» μουσική παράσταση, επιμέλεια Θοδωρής Κατής, σκηνοθεσία Θοδωρής Κυριακός, Πειραματική Σκηνή Πετρούπολης.
Ιουν. 2006 «Αυτοσχεδιασμοί σε ποίημα του Μπωντλέρ», σκηνοθεσία Γιώργος Σουξές, Πειραματική Σκηνή Πετρούπολης.
Απρ. 2005 & Ιουλ. 2004 « Οι γαμπροί της Ευτυχίας» των Τσιφόρου- Βασιλειάδη, σκηνοθεσία Έλενας Βλάχου, Ομάδα Ακροβασία, Χαλάνδρι.
Σεπ. 2004 «Δάφνες και Πικροδάφνες» των Κεχαίδη- Χαβιαρά, σκηνοθεσία Έλενας Βλάχου Ομάδα Ακροβασία, Τεχνόπολη Γκάζι, Αθήνα.
Ιουλ. 2003- Μαι 2004 «Χειραφέτησις» του Γεωργίου Σουρή, σκηνοθεσία Αγγέλας Καζακίδου, Θεατρικό Τμήμα ΠΑ.ΣΥ.Π.Κ.Α.
Κινηματογραφικές Εμφανίσεις
Φεβ. 2016 Συμμετοχή στην μικρού μήκους ταινία «Nocturno», σκηνοθεσία Μ. Ταμπούκας.
Ιούλ.2019 Συμμετοχή στην ταινία «Εξορία», σκηνοθεσία Β. Μαζωμένος.
Τηλεοπτικές Εμφανίσεις
Οκτ. 2005 Συμμετοχή στο ντοκιμαντέρ «Πάμε Μαζί : μια ταινία για την Κινητική Αναπηρία» που προβάλλεται συχνά στα πλαίσια της Εκπαιδευτικής Τηλεόρασης από την ΕΤ 1 σενάριο Κατερίνα Ζυγογιάννη, σκηνοθεσία Γιώργος Μουζακίτης.
Σκηνοθεσίες
Ιαν. 2009- Φεβ. 2009 «Γύρω- γύρω όλοι», βασισμένο σε κείμενα της Δήμητρας Σκλάβου, Θύρα Τέχνης.
Μα. 2009 «Οδός Αρωμάτων» βασισμένο σε κείμενα Κασσόνα, Κοκτώ, Μαρίας –Ρόσας Γκόβα. Ανέβηκε στις γυναικείες φυλακές Θήβας.
Ηθοποιός, Θεατρολόγος, Εκπαιδεύτής Θεάτρου,
Απόφοιτος του τμήματος Εργοθεραπείας των ΤΕΙ Αθήνας και του τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστήμιου Αθηνών. Από το 2001 έπειτα από τροχαίο που του προκάλεσε σοβαρό τραύμα στην σπονδυλική στήλη είναι παραπληγικός. Η θεατρική του ενασχόληση ξεκίνησε το 2003 ως μέλος του θεατρικού τμήματος του ΠΑΣΥΠΚΑ συμμετέχοντας στην παράσταση «Χειραφέτησις» του Γεωργίου Σουρή σε σκηνοθεσία Αγγέλας Καζακίδου.
Από τότε ασχολείται συστηματικά με το θέατρο συμμετέχοντας σε παραστάσεις με την ομάδα ΑΚΡΟΒΑΣΙΑ στα έργα «Δάφνες και Πικροδάφνες» των Κεχαίδη-Χαβιαρά σε σκηνοθεσία Έλενας Βλάχου (Τεχνόπολη Γκάζι- Σεπτέμβριος 2004) και «Οι γαμπροί της Ευτυχίας» των Τσιφόρου- Βασιλειάδη, σκηνοθεσία Έλενας Βλάχου(Θέατρο Ρεματιάς – Ιουλ. 2004 & Απρ. 2005).
Τον Οκτώβριο του 2005 συμμετέχει στην ταινία «Πάμε Μαζί: μια ταινία για την Κινητική Αναπηρία» που προβάλλεται συχνά στα πλαίσια της Εκπαιδευτικής Τηλεόρασης από την ΕΤ1 σεσενάριο Κατερίνας Ζυγογιάννη και σκηνοθεσία Γιώργου Μουζακίτη.
Το 2006 και για τα επόμενα τρία χρόνια παρακολουθεί μαθήματα υποκριτικής, αυτοσχεδιασμού, φωνητικής- ορθοφωνίας και ιστορίας θεάτρου στο Θεατρικό Εργαστήρι «Πειραματική Σκηνή» του Δήμου Πετρούπολης ενώ παράλληλα συμμετέχει στις παραστάσεις «Αυτοσχεδιασμοί σε ποίημα του Μπωντλέρ» σε σκηνοθεσία Γιώργου Σουξέ (Πνευματικό Κέντρο Πετρούπολης- Ιούνιος 2006) , «Αχ τι καλό, Αχ τι κακό : 10 θεατρικά τραγούδια» μουσική παράσταση, επιμέλεια Θοδωρής Κατής, σκηνοθεσία Θοδωρής Κυριακός (Πνευματικό Κέντρο Πετρούπολης – Ιούνιος 2007 ), «Χάρβεϊ : Αυτός και το Κουνέλι» της Μαίρης Τσαίης, σκηνοθεσία Φωτεινής Παπαχριστοπούλου, Θεατρικό Τμήμα Ατόμων με Αναπηρία Δήμου Γλυφάδας (Ιανουάριος 2008), «Μπρεχτ για Αρχάριους» των Πατρίκ Μπουσινιάκ- Μικαέλ Τος , σκηνοθεσία Έρης Γεωργακάκη, (Πνευματικό Κέντρο Πετρούπολης – Μάιος 2008 ), «Όπερα της Πεντάρας» του Μπέρτολντ Μπρεχτ, σκηνοθεσία Κώστας Αρζόγλου (Θέατρο Πέτρας Ιούνιος και Σεπτέμβριος 2008), «Τα Δέντρα Πεθαίνουν Όρθια» του Αλεχάντρο Κασσόνα, σκηνοθεσία Φωτεινής Παπαχριστοπούλου, Θεατρικό Τμήμα Ατόμων με Αναπηρία Δήμου Γλυφάδας (Απρίλιος 2009).
Ταυτόχρονα σκηνοθετεί τις παραστάσεις της ομάδας ΕΝ ΠΛΩ «Γύρω- γύρω όλοι» βασισμένο σε κείμενα της Δήμητρας Σκλάβου, (Θέατρο Τόπος Αλλού – Απρ. 2008, Θύρα Τέχνης Ιαν. 2009- Φεβ. 2009) και «Οδός Αρωμάτων» βασισμένο σε κείμενα Αλεσάντρο Κασσόνα, Κοκτώ, Μαρίας –Ρόσας Γκόβα. (Ανέβηκε στις γυναικείες φυλακές Θήβας – Μάιος 2009).
Από το 2010 είναι μέλος της ομάδας ΘΕ.ΑΜ.Α με συμμετοχή στην παράσταση «Ήρωες και Μύθοι» βασισμένη σε μονολόγους από τα κορυφαία θεατρικά έργα του Τέννεσση Ουίλλιαμς που έκανε πρεμιέρα στην κεντρική αυλή της “Τεχνόπολις” (Γκάζι) στις 25/7/2011.γ) σε σκηνοθεσία του εμπνευστή της ομάδας Βασίλη Οικονόμου και στην “Ηλέκτρα” του Σοφοκλή που παρουσιάστηκε την άνοιξη του 2012 στο international workshop ‘Act for Acting’ (Avigliana-Italy) σε δύο μέρη: i) Video-art: “Electra mourning” ii)
Αυτοσχεδιαστική αναπαράσταση της “σκηνής της αναγνώρισης” μεταξύ Ηλέκτρας και Ορέστη. Την περίοδο 2012-13 συμμετείχε στην νέα παράσταση την ομάδας «Αύριο» σε κείμενα της Έφης Τούμπα. Το 2013 συμμετείχε στο δραματοποιημένο αφιέρωμα με τίτλο «Κ. Π. Καβάφης: Επάγγελμα Ποιητής» (ρόλος: Κ. Π. Καβάφης) υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού στο πλαίσιο «Έτους Καβάφη 2013». Την περίοδο 2013-14 έπαιξε στην «Ιστορία του Ζωολογικού Κήπου» (The Zoo Story,) του Edward Albee (ρόλος: Πήτερ).
Το 2015 συμμετείχε στην παράταση του ΘΕ.ΑΜ.Α. ‘Ιάκωβος ή Υποταγή’ του Eugenio Ionesco (ρόλος: Ροβέρτα) και το 2016 πρωταγωνίστησε στο έργο ‘Τσετσέ’ του L. Pirandello, μια συμπαραγωγή του ΘΕ.ΑΜ.Α. με τον σκηνοθέτη της παράστασης Μάνο Τριανταφυλλάκη. Συμμετείχε επίσης με το ρόλο του Δαρείου στην τραγωδία «Πέρσες» που έκανε πρεμιέρα στο Εθνικό Θέατρο (13&14/07/2016) στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Την περίοδο αυτή (2016-2017) πρωταγωνιστεί στο έργο του Θανάση Τριαρίδη ‘Lebensraum’ σε σκηνοθεσία Πηγής Δημητρακοπούλου. Το 2018 συμμετέχει στο έργο “Νεκρασόφ” του J. P. Sartre στο ρόλο του Ζιλ Παλοτέν και στην ‘Αντιγόνη’ σε σκηνοθεσία Βασίλη Οικονόμου και Ελιάνας Περηφάνου που υποδύεται τον ρόλο του Κρέοντα.
Συμμετείχε ως ηθοποιός στην παιδική σκηνή του ΘΕΑΜΑ στις παραγωγές «Νάρκισσος και Ηχώ και άλλες μεταμορφώσεις» σε κείμενο και σκηνοθεσία Ελιάνας Περηφάνου και Βασίλη Οικονόμου και «Το δικό μας παραμύθι: Μια μουσικός, μια καρακάξα κι ένας κάστορας» σε κείμενο και σκηνοθεσία Ελιάνας Περηφάνου τις περιόδους 2018-2019 και 2019-2020 αντίστοιχα.
Το 2019 συμμετείχε επίσης ως ηθοποιός στην μεγάλου μήκους ταινία «Exile» του Βασίλη Μαζωμένου.
“Η αναπηρία μου έχει αλλάξει προς το καλύτερο τη ζωή μου” Πάνος Ζουρνατζίδης
Την Τετάρτη 8 Δεκέμβρη, στις 21:00-22:00, στην συχνότητα της ΕΡΤOpen webradio και στην εκπομπή Open Mind, με τους Νικόλα Τζαβάρα και Νίκο Παγίδα ήταν καλεσμένος ο ανάπηρος ηθοποιός Πάνος Ζουρνατζίδης, ο οποίος σε λίγες ημέρες θα συμμετάσχει στο τηλεοπτικό σήριαλ, μεγάλου καναλιού: “Σκοτεινή θάλασσα”!
Ο Πάνος Ζουρνατζίδης, είναι ηθοποιός, σκηνοθέτης, θεατρολόγος και Εκπαιδευτής Θεάτρου. Μέλος της επαγγελματικής συμπεριληπτικής ομάδας ΘΕ.Α.Μ.Α. (Θέατρο Ατόμων με Αναπηρία), με πολλές συμμετοχές σε παραστάσεις αλλά και σε τηλεοπτικές και κινηματογραφικές παραγωγές!
Μιλήσαμε για την αναπηρία στην χώρα μας, για την συμπερίληψη στις τέχνες και την προσβασιμότητα στον χώρο του πολιτισμού, του κινηματογράφου και του θεάτρου.
Το ατύχημα και πως άλλαξε, ευχάριστα όπως λεει κι ο ίδιος, τη ζωή του όλο αυτό.
ΒΟΜΒΑ! ΑΠΟΨΕ Ξεκινάει η ΣΕΙΡΑ που ΕΚΑΝΕ ΠΡΟΕΔΡΟ της Ουκρανίας τον Ζελένσκι!!! Ο Βασίλι Πέτροβιτς Χολομπόροντκο είναι ένας ταπεινός δάσκαλος, ο οποίος είναι εξοργισμένος με την τραγική κατάσταση που επικρατεί στη χώρα του. Ένας μαθητής τον τραβάει βίντεο τη στιγμή που ασκεί έντονη κριτική στην κυβέρνηση και το ανεβάζει στο YouTube, όπου γίνεται viral.
Μεγάλοι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς έχουν, ήδη, αποκτήσει τα δικαιώματα της σειράς, μεταξύ των οποίων το Channel 4 στο Ηνωμένο Βασίλειο, MBC στη Μέση Ανατολή, το PRO TV στη Ρουμανία και ο ANT1 στην Ελλάδα, ενώ η σειρά θα προβληθεί και σε Γαλλία, Φινλανδία, Βουλγαρία, Μολδαβία, Εσθονία και Γεωργία.
Από απόψε στις 21:00, και κάθε Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη, ο ΑΝΤ1 παρουσιάζει, αποκλειστικά για την ελληνική τηλεόραση, την πολυσυζητημένη κωμική/σατιρική σειρά του 2015 «Υπηρέτης του Λαού» («Servant Of The People»), την οποία υπογράφει, ως δημιουργός και πρωταγωνιστής, ο Πρόεδρος της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι.
ΒΟΜΒΑ! ΑΠΟΨΕ Ξεκινάει η ΣΕΙΡΑ που ΕΚΑΝΕ ΠΡΟΕΔΡΟ της Ουκρανίας τον Ζελένσκι!!!
Σε μια τραγική συγκυρία, για τον ίδιο τον Ζελένσκι, για τη χώρα του, αλλά και για τις παγκόσμιες γεωπολιτικές ισορροπίες, ο «Υπηρέτης του Λαού» είναι ένα σημαντικό ντοκουμέντο για την πορεία του Βολοντίμιρ Ζελένσκι.
Η καλύτερη υποστήριξη που μπορεί να προσφέρει η παγκόσμια τηλεοπτική βιομηχανία στην Ουκρανία, σε αυτή τη δραματική στιγμή, είναι να μοιραστεί αυτήν την ιστορία, με τον υπόλοιπο κόσμο.
Για πολλούς, η σειρά άνοιξε στον Ζελένσκι τον δρόμο προς τον προεδρικό θώκο. Μετά την τεράστια επιτυχία της, ο ίδιος ανακοίνωσε την πρόθεσή του να θέσει υποψηφιότητα για την Προεδρία στις εκλογές του 2019, τις οποίες και κέρδισε με το κόμμα του το οποίο ονομάστηκε και αυτό «Υπηρέτης του Λαού».
Τα έσοδα από τις πωλήσεις της σειράς θα διατεθούν στον Ουκρανικό Ερυθρό Σταυρό και σε άλλες οργανώσεις της Ουκρανίας, όπως δήλωσε η εταιρεία διανομής Eccho Rights.
H σειρά είναι μια κωμωδία, που φωτίζει και τις καταστάσεις στην Ουκρανία πριν την εκλογή του Ζελένσκι. Ο Πρόεδρος που ενσαρκώνει στη σειρά είναι ένας απλός άνθρωπος, του οποίου ο ρόλος εξελίσσεται σε έναν ηρωικό και λατρεμένο ηγέτη.
Ενώ το «σενάριο» της Ιστορίας που γράφεται αυτές τις ημέρες είναι πολύ πιο ζοφερό και αποκρουστικό από την κωμωδία της σειράς, υπάρχουν προφανείς παραλληλισμοί με τα όσα βιώνει σήμερα ο λαός της χώρας του Ζελένσκι. Ο «Υπηρέτης του λαού» είναι μια συναρπαστική, σημαντική και ιστορική τηλεοπτική παραγωγή.
Λίγα λόγια για την υπόθεση της σειράς…
Τι συμβαίνει όταν ένας συνηθισμένος, τίμιος άνδρας εκλέγεται Πρόεδρος μιας χώρας;
Ο Βασίλι Πέτροβιτς Χολομπόροντκο είναι ένας ταπεινός δάσκαλος, ο οποίος είναι εξοργισμένος με την τραγική κατάσταση που επικρατεί στη χώρα του. Ένας μαθητής τον τραβάει βίντεο τη στιγμή που ασκεί έντονη κριτική στην κυβέρνηση και το ανεβάζει στο YouTube, όπου γίνεται viral.
Όλοι οι πολίτες ταυτίζονται με το ξέσπασμα του Βασίλι και αρχίζουν να συγκεντρώνουν χρήματα για την προεκλογική εκστρατεία του ώστε να γίνει Πρόεδρος. Και προς έκπληξη όλων εκλέγεται. Ο «Υπηρέτης του Λαού» ακολουθεί τον Βασίλι στη νέα του ζωή ως Πρόεδρος και προβάλλει τον τρόπο που διαχειρίζεται τις προσδοκίες, όχι μόνο ενός έθνους, αλλά και εκείνες της οικογένειας και των φίλων του. Ο Βασίλι δεν θέλει να αλλάξει τίποτα από τη ζωή του. Θέλει να μείνει ο ίδιος, να μείνει στο διαμέρισμά του με τους γονείς του, να δανείζεται χρήματα από τους φίλους του, στο τέλος του μήνα, και να πηγαίνει στη δουλειά με το ποδήλατο. Το μόνο πρόβλημα είναι πως πλέον είναι ο πιο ισχυρός άντρας της χώρας. Θα αποκαρδιώσουν οι σκοτεινές δυνάμεις τον Βασίλι ή ο ταπεινός δάσκαλος θα καταφέρει να επιβιώσει ενάντια στη διαφθορά;
Βιργινία Ταμπαροπούλου βιογραφικό σήμερα! Η προσωπική ζωή, η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά Ταμπαροπούλου, Βιργινία
Ηθοποιός
D00628v02Σπουδές: Δραματική Σχολή Βεάκη. Τμήμα Χημικών Μηχανικών του ΑΠΘ. Κλασικό πιάνο στο Σύγχρονο Ωδείο. Βιολοντσέλο με δάσκαλο τον Χ. Συκιώτη. Κλασικό μπαλέτο, jazz και σύγχρονο χορό στις σχολές Α. Στρινοπούλου, Γ. Μαργαρώνη. Σεμινάρια σαιξπηρικού θεάτρου στη RΑDA του Λονδίνου και τραγωδίας με τους Σ. Λιβαθινό, Σ. Ντουφεξή. Συμμετείχε στις παραστάσεις: Και το δικό μου τέλος ας συνοδεύει Μουσική (σκην. Τζ. Αρσένη, ΚΘΒΕ), Το ημέρωμα της στρίγγλας (σκην. Ρ. Στούρουα, ΚΘΒΕ), Βαβυλωνία (σκην. Δ. Αβδελιώδης, ΚΘΒΕ), Ορέστης (σκην. Γ. Χουβαρδάς, Εθνικό Θέατρο), Η Ισαβέλλα, τρεις καραβέλες κι ένας παραμυθάς και Το όνειρο του Χάιμε (σκην. Γ. Ρήγας, ΚΘΒΕ), Εκκλησιάζουσες… σαν παραμύθι (σκην. Κ. Ρουγγέρη), Ιφιγένεια… εν Α, (σκην. W. Staniewsky), H δολοφονία του Μαρά (σκην. Ι. Κατσαρού), Καλοκαίρι και καταχνιά (σκην. Μ. Κιτσοπούλου), Το μπαλκόνι (σκην. Μ. Βλάχου, χοροθέατρο)
Συνεργασίες με το ΚΘΒΕ
. Στη Ντενεκεδούπολη / Φακίνου Ευγενία (Συγγραφέας) / Μπαξεβάνη Φωτεινή (Σκηνοθεσία) – Βασιλικό Θέατρο (30/10/2011)
[Ηθοποιός]
Survivor: Μην τον ΚΟΥΝΑΣ, με την ΑΡΑΔΑ σου θα πας! Το…ΚΑΜΕΝΟ spoiler.Διάσημοι και Μαχητές θα αγωνιστούν στο επεισόδιο του Survivor (7/3) για τη δεύτερη ασυλία της εβδομάδας. Στο χθεσινό αγώνισμα οι Διάσημοι επικράτησαν και πρώτος υποψήφιος από τους Μαχητές αναδείχτηκε ο Σπύρος Μαρτίκας, τη στιγμή που το κλίμα στην ομάδα των Μπλε είναι τεταμένο.
Survivor: Μην τον ΚΟΥΝΑΣ, με την ΑΡΑΔΑ σου θα πας! Το…ΚΑΜΕΝΟ spoiler!
Σύμφωνα με τα spoilers στο αποψινό επεισόδιο δεν υπάρξουν αλλαγές. Τη νίκη για τη δεύτερη ασυλία το βράδυ θα πάρουν ξανά οι Διάσημοι. Επίσης, υποψήφιος προς αποχώρηση θα βγει ο Σάββας Κάλφας ενώ η Θωμαΐς Εμμανουηλίδου, που έχει την ατομική ασυλία, θα υποδείξει τη Σταυρούλα Χρυσαειδή.
Survivor οικειοθελή αποχώρηση και 30,000 ευρώ – 50,000 ευρώ Όπως ανέφερε στο Πρωινό ο Γρηγόρης Μπάκας, οι Μαχητές που θα θελήσουν να εγκαταλείψουν οικειοθελώς το παιχνίδι θα πρέπει να πληρώσουν 30,000 ευρώ, ενώ οι Διάσημοι θα πρέπει να δώσουν 50,000 ευρώ.
Το θέμα προκάλεσε έντονες διαφωνίες στο Πρωινό και οι τόνοι ανέβηκαν αρκετά…Πόσα θα πρέπει να πληρώσουν οι Μαχητές και πόσα οι Διάσημοι του Survivor;
Έλενα Μαρσίδου βιογραφικό σήμερα! Η προσωπική ζωή, η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά Η Έλενα Μαρσίδου σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Διοίκησης και Οικονομίας της Πάτρας και στην Ανώτερη Σχολή Υποκριτικής Τέχνης «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας- Γ. Κιμούλης».
Έχει συνεργαστεί με το Εθνικό Θέατρο, το Κ.Θ.Β.Ε, τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας, Καβάλας, Καλαμάτας, Σερρών, Κομοτηνής και Λάρισας. Με τα θέατρα Βασιλάκου, Από Μηχανής, Αθηνών, και με πλήθος Ελλήνων σκηνοθετών. Είναι ιδρυτικό μέλος της ομάδας Θεάτρου «Άρσις», όπου και σκηνοθέτησε τους «Φασουλήδες του Κατσιπόρα», την «Αρλεκινάδα» και το «Ταξιδεύοντας με τον κύριο Εξυπερί» στο θέατρο Αθηναΐδα.
Έχει εργαστεί ως drama trainer σε προγράμματα όπως: UNICEF Turkey, GSM-Gençlik Servisleri Merkezi- “INCREASING RESILIENCE FOR SYRIAN CHILDREN UNDER TEMPORARY PROTECTION IN TURKEY”, Imagine the city, FUTURE LIBRARY. Έχει συνεργαστεί με τις Μ.Κ.Ο Praksis και Πολίτες Εν δράση για μετανάστες και ανέργους με τη συνεργασία του Υπουργείου Εξωτερικών. Είναι σταθερή συνεργάτις της θεατροπαιδαγωγικής ομάδας «Παιθέα».
Από το 2013 έως σήμερα εργάζεται στο Εθνικό θέατρο στα θεατρικά εργαστήρια για παιδιά, εφήβους και εκπαιδευτικούς. Έχει παραδώσει σεμινάρια σε εκπαιδευτικά προγράμματα του Υπουργείου Παιδείας, στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, σε επιμορφώσεις εκπαιδευτικών σε συνεργασία με τη Νομαρχία Νοτιοδυτικής Ελλάδας & το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, σε δημοτικά και γυμνάσια, στο Σικιαρίδειο ίδρυμα, σε Δήμους και ψυχοπαιδαγωγικά κέντρα.Αν σου ζητούσα να μας γνωρίσεις την Έλενα μέσα από πέντε λέξεις, ποιες θα ήταν αυτές;
Ευαίσθητη. Είμαι εμμονική με την δουλειά μου. Μου αρέσει πολύ και εκτιμώ το χιούμορ. Μοναχική. Κοινωνική προσφορά προς τον συνάνθρωπο μέσα από το θέατρο. Πιστή φίλη και ενοχική.
Χρησιμοποίησα περισσότερα από όσα ζήτησες, αλλά ήθελα να σου δώσω μια ολοκληρωμένη εικόνα της Έλενας.
Πώς αποφάσισες να ασχοληθείς με τον χώρο της υποκριτικής;
Ήταν μια απόφαση που πάρθηκε από την παιδική μου ηλικία. Μικρό κορίτσι έλεγα ότι θα ήθελα να γίνω γιατρός, χορεύτρια, καλόγρια. Μου είπαν ότι έπρεπε να επιλέξω ένα επάγγελμα. Ήμουν αρνητική σε αυτό το δεδομένο. Έτσι τους ρώτησα με ποιο επάγγελμα μπορώ να ασχοληθώ που να τα περιλαμβάνει όλα αυτά. Η απάντηση που πήρα ήταν να γίνω ηθοποιός, το αποδέχτηκα με μεγάλη χαρά. Όλη αυτή η στιχομυθία πραγματοποιήθηκε όταν ήμουν τεσσάρων χρονών. Στην συνέχεια συνειδητοποίησα ότι όλα τα επαγγέλματα που με ενδιέφεραν είχαν κοστούμια.
Στην πορεία της ζωής μου παρότι οι σπουδές μου κινήθηκαν σε άλλα μονοπάτια και συχνά έγινα αποδέκτρια αρνητικών σχολίων σχετικά με τον χώρο του θεάτρου, ακολούθησα επαγγελματικά αυτό τον δύσβατο δρόμο και δεν το έχω μετανιώσει.
Είναι μια δύσκολη περίοδος για τον χώρο σου. Πώς βλέπεις το μέλλον; Ποιο μήνυμα θα ήθελες να στείλεις στο κόσμο, αλλά και στα άτομα που παίρνουν τις αποφάσεις;
Διάβασα, χωρίς να ξέρω αν αληθεύει, ότι στην Γαλλία δεν έχουν κλείσει τα θέατρα. Και με το εισιτήριο τους ο κόσμος έχει μια σχετική άδεια μετακίνησης μετά το πέρας της απαγόρευσης της κυκλοφορίας. Με αυτό τον τρόπο θέλουν να στηρίξουν τους ανθρώπους που εργάζονται στα θέατρα, αλλά και να διατηρήσουν αυτή την μορφή διασκέδασης και ψυχαγωγίας. Το θέατρο είναι μια μορφή ανάγκης για πάρα πολλούς ανθρώπους, πολλοί το βλέπουν ως μια διέξοδο από την καθημερινότητα. Φυσικά με τις δυσκολίες που βιώνουμε έχουν πληγεί και άλλα επαγγέλματα.
Επειδή εργάζομαι και στο Εθνικό Θέατρο, όταν είμαι μέσα σε εκείνο τον χώρο νοιώθω πιο ασφαλής από οπουδήποτε αλλού. Γίνεται τακτική απολύμανση σε όλους τους χώρους. Επίσης με τα νέα μέτρα που θέσπισαν σχετικά με το ηλεκτρονικό εισιτήριο, θα μπορούσαν να ελέγχουν με τον καλύτερο τρόπο τα άτομα που παρακολουθούν κάθε παράσταση, αριθμό κ.α.
Βραχυχρόνια νομίζω ότι θα δυσκολευτούμε πάρα πολύ, σε σημείο εξαθλίωσης. Γιατί αν σε έναν συνάδελφο δεν πρόλαβε να γίνει η πρόσληψή του στην εκάστοτε θεατρική σκηνή δεν μπορεί να λάβει την οικονομική ενίσχυση που δίνει το κράτος. Μακροπρόθεσμα δεν μπορεί το θέατρο να πεθάνει.
Νομίζω ότι τώρα οι άνθρωποι θα έχουν περισσότερο ανάγκη την ζωντανή επικοινωνία. Αυτή την καθημερινότητα με την επικοινωνία μέσα από μια εικόνα δεν θα την αντέξουμε άλλο, θα την ξεράσουμε. Δεν είναι τυχαίο ότι φέτος είχαμε τους περισσότερους υποψηφίους δραματικών σχολών. Ο κόσμος έχει ανάγκη το «μαζί». Δεν έχουμε φτιαχτεί για να πορευόμαστε μόνοι μας. Επιπλέον ο άνθρωπος χρειάζεται τις ιστορίες, είτε είναι μέσα από ένα βιβλίο, ένα θεατρικό έργο, έχει ανάγκη το μέσο που θα τον κάνει να ταξιδέψει και να βρει πράγματα για τον εαυτό του.
Δεν εμπιστεύομαι τους ανθρώπους που παίρνουν αποφάσεις και κυβερνούν. Έχω την αίσθηση ότι αγνοούν την πραγματικότητα. Μακάρι να υπάρξουν ικανά πρόσωπα, που να ενδιαφερθούν για το τι πραγματικά συμβαίνει.
Οι μέρες που ζούμε είναι περίεργες, πώς η Τέχνη μπορεί αν τις κάνει καλύτερες;
Τι σε παρηγορεί στην ζωή σου; Εμένα με παρηγορεί η παρουσία ενός άλλου ανθρώπου και η ποίηση. Η Τέχνη έχει παρηγορητικό χαρακτήρα. Μακάρι να είχε και έναν ξεσηκωτικό χαρακτήρα, αλλά δεν το βλέπω… Μπορεί να προσφέρει συντροφιά και παρηγοριά.
Φέτος σας βλέπουμε τηλεοπτικά στην νέα σειρά του ΑΝΤ1 «Ήλιος». Μιλήστε μας για αυτή σας την εμπειρία.
Καταρχάς να αναφέρω ότι η πρώτη φορά που κάνω τηλεόραση. Θα μιλήσω για το πως βιώνω την διαδικασία του γυρίσματος. Ήμουν πολύ φοβισμένη στην αρχή, είναι ένα μέσο που δεν το γνωρίζω. Απαιτεί μια άλλη τεχνική από εκείνη που έχω συνηθίσει να δουλεύω στο θέατρο. Δεν έχω μάθει να παίζω για την κάμερα, ακόμα προσπαθώ να το βρω και να το εξελίξω. Είναι ειλικρινά μια όμορφη εμπειρία! Πηγαίνω με χαρά στο γύρισμα. Το να βρίσκεσαι με ανθρώπους και πόσο μάλλον από τον χώρο εργασίας σου, που έχεις πολλά κοινά να μοιραστείς μαζί τους, σε δίνει μεγάλη χαρά και δύναμη, ιδιαίτερα σε αυτή την περίοδο που βιώνουμε. Έχω χαρά γιατί συναντώ και μαθαίνω πράγματα. Γενικά πάντα στην ζωή μου έχω τον εαυτό μου σαν μαθήτρια. Και στο θέατρο αν πας με την βεβαιότητα ότι το «έχω», έχεις τελειώσει.
Μια διαφορά της τηλεόρασης με το θέατρο είναι ότι σε μια παράσταση γνωρίζεις από την αρχή μέχρι το τέλος την εξέλιξη της ιστορίας. Μπορείς να δουλέψεις πάνω στον ρόλο σου. Στην τηλεόραση δουλεύεις κάθε μέρα διαφορετικά επεισόδια, δυστυχώς όχι πάντα με την ροή της ιστορίας και πρέπει να είσαι σε μια αφύπνιση και πολλές φορές να προβλέπεις τις εξελίξεις. Επίσης στην τηλεόραση υπάρχει το «τώρα», δεν έχεις χρόνο για πολλές πρόβες και αναλύσεις όπως γίνεται στο θέατρο. Θαυμάζω τους ανθρώπους που δουλεύουν συνέχεια με αυτούς τους ρυθμούς, ηθοποιούς και τεχνικούς. Δεκάωρα συγκεντρωμένοι για να βγει ένα άρτιο αποτέλεσμα.
Γνωρίστε μας την ηρωίδα σας. Πώς επηρεάζει την εξέλιξη της ιστορίας και των γεγονότων;
Υποδύομαι την Νίκη. Είναι καθηγήτρια, φιλόλογος, με την αυστηρότητα που πρέπει να έχει ένας εκπαιδευτικός και ταυτόχρονα κοντά στους μαθητές της με ειλικρινή ενδιαφέρον. Παντρεμένη με κάποιον που ασκεί ψυχική και σωματική βία , τον υποδύεται ο Κώστας Αποστολάκης. Είναι αντιπεριφερειάρχης, ασχολείται με την πολιτική και την διαφθορά. Καταφέρνει να ξεφύγει και να προχωρήσει την ζωή της. Εκεί την βλέπουμε όταν ξεκίνησε το σήριαλ. Έχει κάνει μία νέα σχέση με έναν άντρα τρυφερό και ήρεμο, τον οποίον υποδύεται ο Μάριος Αθανασίου. Κάποια στιγμή ο γιος της Νίκης αρχίζει να μιμείται την συμπεριφορά του πατέρα του, εκτροχιάζεται. Ενώ λοιπόν έχει βάλει σε μια τάξη την ζωή της κάποια στιγμή χάνονται οι ισορροπίες και μπαίνει σε κίνδυνο. Καλείται να πάρει μια απόφαση και να πράξη για το καλό του παιδιού της. Τον γιο μου υποδύεται ο Ορέστης Χαλκιάς. Δυστυχώς δεν μπορώ να πω περισσότερα, τα υπόλοιπα θα τα δείτε κάθε μέρα στις 8 μ.μ. μέσα από την συχνότητα του ΑΝΤ1.
Έχετε να μας διηγηθείτε μια περίεργη κατάσταση που ζήσατε πάνω στη σκηνή ή πίσω από την κάμερα;
Λέμε ότι αν είσαι συγκεντρωμένος δεν μπορούν να σου συμβούν απρόοπτα γεγονότα επί σκηνής. Εννοείται όμως ότι είμαστε άνθρωποι και κατά την διάρκεια του έργου πορευόμαστε παράλληλα με τον ήρωα που ενσαρκώνουμε.
Μου έχει συμβεί ένα αστείο περιστατικό. Έχει συμβεί κάτι επάνω στην σκηνή και με έπιασε νευρικό γέλιο. Στο τέλος της παράστασης έρχεται μια κυρία και με συγχαίρει για την ερμηνεία μου στο σημείο που χτυπιόμουν, νομίζοντας ότι ήταν κομμάτι του έργου.
Σαν δύσκολη κατάσταση μπορώ να αναφερθώ σε ένα περιστατικό. Παίζω με 40 πυρετό. Δεν μπορούσε να αναβληθεί η παράσταση. Βρίσκομαι επί σκηνής, έχω ένα τηλεφώνημα και λέω έναν μονόλογο. Τελειώνει ο μονόλογος, αλλά στην κατάσταση που ήμουν δεν το συνειδητοποιώ και αρχίζω να το λέω πάλι από την αρχή. Οι συνάδελφοί μου να με φωνάζουν από την κουίντα να βγω.
Καμιά παράσταση δεν είναι ίδια με την άλλη. Κάθε φορά το κοινό και εσύ είστε αλλιώς. Δεν παίζεις για εσένα, δεν πρέπει να γίνεται αυτό. Εάν έχεις χρόνο μπορείς να ακούσεις άπειρες τέτοιες καταστάσεις από τους ηθοποιούς.
Κλείνοντας ποια ευχή θέλεις να στείλεις στους αναγνώστες μας;
Να μπορεί ο καθένας να αγκαλιάσει τα πρόσωπα που αγαπά. Αν αυτό δεν μπορεί να συμβεί κάποιες φορές, να αγκαλιάσει τον εαυτό του! Μπορούμε να αγκαλιάσουμε τον εαυτό μας, σωματικά και ψυχικά. Όταν δεν μπορούμε να ζητάμε βοήθεια. Να μην μείνουμε μόνοι. Να μην νιώθουμε μόνοι.
Ελένη Φουρέιρα: “ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΟΥΝ(τ)ΑΡΑ”! Ποια η αληθινή της ΗΛΙΚΙΑ! Το βιογραφικό… Ήταν από κείνα που ή τα γράφεις ή δεν τα γράφεις. Οι φίλοι όταν είσαι στα πάνω σου σε θυμούνται πιο εύκολα και προκαλούν ακόμα και στα γενέθλια σου, γράφοντας στην τούρτα το επίθετο εκείνο που θεωρούν προφανώς να ταιριάζει περισσότερο στην κολλητή τους. Εκείνη, δείχνει να το απολαμβάνει… Δείτε τι έγραψαν οι φίλοι της στην τούρτα των γενεθλίων της πρώτα…
Ελένη Φουρέιρα: “ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΟΥΝ(τ)ΑΡΑ”!
Σε μία φωτογραφία που δημοσίευσε σε insta story, η αγαπημένη τραγουδίστρια έδειξε στους διαδικτυακούς της φίλους την εντυπωσιακή τούρτα που της ετοίμασε μία ομάδα θαυμαστών της και πάνω έγραψε «Όταν έχεις τους καλύτερους θαυμαστές σε ολόκληρο τον κόσμο. Σας αγαπώ παιδιά».
Η έκπληξη των θαυμαστών της Ελένης Φουρέιρα για τα γενέθλιά της
Ελένη Φουρέιρα γενέθλια
Η Ελένη Φουρέιρα έκλεισε τα 35 της χρόνια και με τις φωτογραφίες που δημοσίευσε στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram απέδειξε, για ακόμα μία φορά, παραμένει μία από τις πιο εντυπωσιακές γυναίκες της ελληνικής σόουμπιζ.
Φορώντας ένα μαύρο see through φόρεμα, το οποίο αναδείκνυε τις καμπύλες της, πόζαρε στον φωτογραφικό φακό και χάρισε στους ακόλουθούς της μερικές μοναδικές φωτογραφίες, τις οποίες συνόδευσε με τη λεζάντα «Είναι τα γενέθλιά μου», ενώ φίλοι και θαυμαστές έσπευσαν να της ευχηθούν.
Διαβάστε ακόμα:
Ελένη Φουρέιρα βιογραφικό: Η ηλικία, το ύψος, τα κιλά, η καταγωγή και οι σπουδές Η Ελένη Φουρέιρα γεννήθηκε στις 7 Μαρτίου 1987 στην Αλβανία, αλλά σε μικρή ηλικία μετανάστευσε με την οικογένειά της στην Ελλάδα, όπου ζει και εργάζεται.
Για πολλά χρόνια είχε ωστόσο αποφύγει να παραδεχτεί την αλβανική καταγωγή της αφήνοντας ένα πέπλο μυστηρίου να πλανιέται για μεξικανική καταγωγή.Το 2006 ήταν η χρονιά που έκανε πιο αισθητή την παρουσία της.
Στα χρόνια που ακολούθησαν ήρθαν οι συνεργασίες με τα μεγάλα ονόματα της ελληνικής μουσικής σκηνής, όπως ο Αντώνης Ρέμος, ο Κωνσταντίνος Αργυρός και ο Παντελής Παντελίδης.
Σε ηλικία πέντε ετών, εγκαταστάθηκε με την οικογένεια της στον Αυλώνα κι έπειτα, σε ηλικία επτά ετών, μετανάστευσαν στην Ελλάδα λόγω του αλβανικού εμφυλίου πολέμου. Ο πατέρας της, Κριστάκ, είναι οικοδόμος ενώ η μητέρα της, Μαριέτα, μοδίστρα. Έχει τρία αδέλφια: τη Μαργαρίτα, την Ιωάννα και το Γιώργο.
Μεγάλωσε στην Καλλιθέα Αττικής και από μικρή ηλικία ασχολήθηκε με την κιθάρα.
Μετά το σχολείο, σπούδασε σχέδιο μόδας σε ιδιωτική σχολή, αλλά δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές της λόγω της ενασχόλησης της με το τραγούδι, αφού παράλληλα εργαζόταν σε νυχτερινό κέντρο. Είναι κολλητή φίλη του Μαρτάκη ενώ πέρα από την ενασχόλησή της με το τραγούδι έχει συμμετάσχει και διαφημιστικά spots λόγω του καλλίγραμμου κορμιού της.
Η επαγγελματική πορεία της Ελένη Φουρέιρα
Η Ελένη Φουρέιρα ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της το 2007 ως μέλος των Mystique, (το συγκρότημα που δημιουργήθηκε με την Ελένη Φουρέιρα, την Αλκμήνη Χατζηγιάννη και τη Μαρία Μακρή) αλλά από τη διάλυση του συγκροτήματος το 2010 ακολουθεί σόλο καριέρα.
Έχει κυκλοφορήσει πέντε προσωπικούς δίσκους και θεωρείται μια από τις πιο εμπορικές τραγουδίστριες.
Το 2018 εκπροσώπησε την Κύπρο στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με το τραγούδι Fuego, καταλαμβάνοντας τη δεύτερη θέση. Ήταν η υψηλότερη θέση που κατέλαβε ποτέ η Κύπρος στο διαγωνισμό. Από εκεί και μετά η Ελένη Φουρέιρα ακολουθεί διεθνή καριέρα.
«Just the 2 of us»
Η συμμετοχή της στο σόου του Mega «Just the 2 of us», όπου η τραγουδίστρια διαιωνίστηκε ως ζευγάρι με τον ηθοποιό Παναγιώτη Πετράκη, έφερε την εκτόξευση της.
«Δικαίωση» για την Ελένη Φουρέιρα δύο χρόνια μετά την Eurovision
Αν ταξιδέψουμε πίσω στον χρόνο και φτάσουμε στο 2018 και στον τελικό της Eurovision, ομόφωνα θα πούμε πως στην Ελένη Φουρέιρα άξιζε η πρώτη θέση – όχι ότι έχουμε κάτι κακό να πούμε για την Netta και το Ισραήλ… αλλά πώς να το κάνουμε; Η Ελένη ήταν το δικό μας κορίτσι! Και ενώ δεχτήκαμε την “αδικία” και η Ελένη με την πάροδο του χρόνου απέδειξε πόσο ταλαντούχα είναι κάνοντας τον πλανήτη να φωνάζει το όνομά της, περισσότεροι από 50.000 Eurofans, το βράδυ του Σαββάτου 6/6 στο πλαίσιο της αναμετάδοσης διάφορων τελετών του διαγωνισμού, ψήφισαν την Ελένη ως την αληθινή νικήτρια!
Αναλυτικότερα, το επίσημο κανάλι του διαγωνισμού στο YouTube εδώ και μερικές βδομάδες, κάθε Σάββατο, μεταδίδει παλαιότερες διαγωνισμούς και οι φαν του διαγωνισμού έχουν την ευκαιρία να ψηφίσουν την νικήτρια χώρα… έστω και λίγο αργά! Και κάπως έτσι, όταν προβλήθηκε ο διαγωνισμός της 12ης Μαΐου 2018, η Ελένη από την δεύτερη θέση, βρέθηκε στην πρώτη!
Στο σημείο αυτό να πούμε πως είχαν προηγηθεί τις προηγούμενες εβδομάδες η Eurovision 2009, η Eurovision 2015, η Eurovision 1997, η Eurovision 2007, η Eurovision 2016, η Eurovision 1998, η Eurovision 1974, η Eurovision 2003 και η Eurovision 1991.
Οι φημολογούμενες πλαστικές επεμβάσεις και οι αλλαγές στην πάροδο των ετών
Το look της στα στα πρώτα βήματα παρουσιάζει μία άλλη Ελένη, που δεν είναι σίγουρο αν θα τη γνωρίζαμε τώρα.
Οι επιλογές της στο στυλ και στα μαλλιά της είναι αυτές που τη κατατάσσουν στη κατηγορία των ανθρώπων που επηρεάζουν τον κόσμο στις αλλαγές που θέλουν να κάνουν στην εμφάνιση τους, ακολουθεί τη μόδα, ενώ λατρεύει καθετί διαφορετικό και ιδιαίτερο!
Οι σύντροφοι της ζωής της πριν τον Μποτία
H Ελένη Φουρέιρα με τον Κωνσταντίνο Γαλανό ήταν μαζί το 2010.Η Ελένη Φουρέιρα και ο Δημήτρης Πελέκης έγιναν ζευγάρι το 2012.Η Ελένη Φουρέιρα και ο Γιώργος Σαμαράς έγιναν ζευγάρι το 2013. Μάλιστα ήταν μαζί και το 2008.Η Ελένη Φουρέιρα με τον Σπυράγγελο Λυκούδη ήταν μαζί το 2014.Από το 2016 η Ελένη Φουρέιρα είναι ζευγάρι με τον ποδοσφαιριστή, Αλμπέρτο Μποτία.
Θάνος Μικρούτσικος: Τα ΣΠΑΡΑΚΤΙΚΑ ΛΟΓΙΑ της γυναίκας του! Ο ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ και οι ΕΥΧΕΣ! «Περιμέναμε πάντα τα μεσάνυχτα να πάμε στην ψαραγορά για να πάρουμε τα απαραίτητα για το τραπέζι της Καθαρής Δευτέρας. Ο Θάνος καλαμαράκια απαραιτήτως και ο Κώστας γυαλιστερές.
Κι ύστερα πηγαίναμε για μπύρες. Πολύτιμες στιγμές. Τις ζήσαμε.” Με αφορμή την σημερινή ημέρα, η σύζυγος του Θάνου Μικρούτσικου, Μαρία Παπαγιάννη, προχώρησε σε μια συγκινητική δημοσίευση, με την οποία περιγράφει κάποιες από τις αναμνήσεις, που η ίδια έχει να θυμάται από τον σύζυγό της και τις συνήθειες που είχε την Καθαρά Δευτέρα.
Για εκείνη, η απώλεια του Θάνου Μικρούτσικου παραμένει αρκετά μεγάλη, μιας και οι δυο τους ήταν πολύ αγαπημένοι.
Όπως η ίδια έγραψε χαρακτηριστικά: «Περιμέναμε πάντα τα μεσάνυχτα να πάμε στην ψαραγορά για να πάρουμε τα απαραίτητα για το τραπέζι της Καθαρής Δευτέρας.
Ο Θάνος καλαμαράκια απαραιτήτως και ο Κώστας γυαλιστερές. Κι ύστερα πηγαίναμε για μπύρες. Πολύτιμες στιγμές. Τις ζήσαμε.
Θάνος Μικρούτσικος: Τα ΣΠΑΡΑΚΤΙΚΑ ΛΟΓΙΑ της γυναίκας του! Ο ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ και οι ΕΥΧΕΣ!
Δεν ξέρω τι να ευχηθώ αυτή την Καθαρή Δευτέρα… Μέρα που αφήνουμε σύμφωνα με την παράδοση τις αμαρτωλές κραιπάλες για να ξεκινήσει η νηστεία. Τι να ευχηθώ; Να σταματήσει ο πόλεμος, να μην γίνει Γ΄ Παγκόσμιος, να εξαφανιστεί ο κορονοϊός, η κλιματική αλλαγή, ο πληθωρισμός… Να ζήσουν ανέμελα επιτέλους τα παιδιά μας. Να πετάξουν ψηλά τον χαρταετό. Να σταθούν να κοιτάξουν λίγο τη νύχτα»
Έλενα Μεγγρέλη βιογραφικό σήμερα! Η προσωπική ζωή, η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά Απόφοιτος του Τμήματος Κοινωνιολογίας του Πάντειου Πανεπιστημίου, απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών και κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος στην Υποκριτική του Τμήματος Θεάτρου του Α.Π.Θ. Από το 2018 μέχρι και σήμερα είναι εμψυχώτρια στο πρόγραμμα « Το Θέατρο στο Νέο Σχολείο» του Εθνικού Θεάτρου.
Με την oμάδα Le Cirque Petit περιόδευσε στην Ελλάδα και το εξωτερικό δίνοντας παραστάσεις σε πλατείες, δρόμους, θέατρα, εργοστάσια, σχολεία και νοσοκομεία. Έλενα Μεγγρέλη πρωταγωνιστεί στην αστυνομική σειρά του Mega, «Σκοτεινή θάλασσα».
Η ηθοποιός σε συνέντευξή της μίλησε για το πώς ήταν παιδί, για το αν έχει φοβίες και ποιες είναι αυτές, αλλά και για τα μαθήματα που της έδωσε η καραντίνα.
Πώς προέκυψε τελειώνοντας το σχολείο να σπουδάσεις Κοινωνιολογία;
Κατά τύχη. Συμπλήρωσα το μηχανογραφικό προς μια θεωρητική κατεύθυνση. Κι έκατσε αυτή η σχολή. Για την ακρίβεια, δεν πίστευα ότι θα περνούσα οπουδήποτε, γιατί ήμουν μια μέτρια μαθήτρια. Ημουν πολύ ζωηρή. Απλά τα έπαιρνα εύκολα από τους καθηγητές. Δεν καθόμουν να διαβάσω με τις ώρες.
Τι παιδί ήσουν;
Μάλλον έζησα μια ροκ εφηβεία. Μου άρεσε οτιδήποτε ήταν εκτός πλαισίων. Μηχανάκια, παρέες στις πλατείες. Ετσι, κάποια στιγμή γνώρισα μια παρέα φίλων με τους οποίους στήναμε αυτοσχέδιες παραστάσεις τσίρκου. Υστερα αυτό έγινε δουλειά. Κάναμε show σε επιδείξεις μόδας, σε ξενοδοχεία, σε πάρτι, σε γιορτές, σε δήμους, όπου μπορείς να φανταστείς. Κάπως έτσι προέκυψε η επιθυμία να ασχοληθώ με το θέατρο.
Εχει μια κακή έννοια το τσίρκο. Αλλά δεν είναι έτσι. Απαιτεί πειθαρχία. Η ζωή μπορεί να γίνει τσίρκο, αλλά είναι και η φράση του τραγουδιού «η ζωή είναι μεγάλη, μην την κάνεις καρναβάλι». Πάντως, ως τέχνη απαιτεί αυστηρή προπόνηση, να ξεπερνάς τα όρια, να αλλάζεις ρόλους και μάσκες, να γίνεσαι κάποιος άλλος.
Εσύ φοράς μάσκες στη ζωή σου;
Υπάρχει μια θεωρία στην Κοινωνιολογία που λέει πως όλοι είμαστε ρόλοι, εκτός από ης στιγμές που είμαστε μόνοι μας. Και εννοείται πως έχω διαφορετικούς ρόλους, γιατί απέναντι σε κάθε κατάσταση και σε κάθε άνθρωπο φέρεσαι διαφορετικά. Δεν είμαι η ίδια όταν πάω σε μια πρόβα, όταν είμαι μ’ έναν σύντροφο, όταν δίνω μια συνέντευξη, όταν κάνω μάθημα. Κάθε μέρα όλοι μας παίζουμε έναν ρόλο. Είτε συνειδητά είτε υποσυνείδητα.
Εχεις φοβίες και ποιες είναι αυτές;
Φοβάμαι πολύ τις κατσαρίδες. Φοβάμαι μην πάθει κάποιος δικός μου κάτι και τώρα με τον covid άρχισα να φοβάμαι την έννοια του εγκλεισμού. Το ότι δεν μπορώ να φύγω από κάπου ανά πάσα στιγμή. Επειδή κάνω μαθήματα θεάτρου σε παιδιά, με δυσκόλεψε η τηλεργασία. Είχα βαρεθεί να κυκλοφορώ συνέχεια στο σπίτι με τις φόρμες. Βούλιαξα στη μαυρίλα, στον τρόμο και κάποια στιγμή, γιατί κάθε κακό έχει και ένα καλό, αποφάσισα να αλλάξω τη σκέψη μου και το συναίσθημα μου. Γιατί η σκέψη παράγει το συναίσθημα.
Ανακάλυψα ότι είχα δυνάμεις που δεν ήξερα. Οπως το να πέφτω, αλλά να έχω και τα κότσια, αν θες, να μπορώ να σηκωθώ. Ολο το σκοτάδι αυτό μου γύρισε ανάποδα στο μυαλό και άρχισα να ντύνομαι, να βάφομαι και να φοράω γόβες με τακούνια για να πάω να ψωνίσω στο σούπερ μάρκετ. Με φουλ λαμπερό ντύσιμο, να περιμένω στην ουρά για τα τυριά. Πήγαινα στη λαϊκή και φορούσα βραδινό φόρεμα. Ηταν ή μάλλον ήμουν μια πολύ σουρεαλιστική εικόνα, αν και ζούσαμε και ζούμε όλοι μια πολύ σουρεαλιστική πραγματικότητα. Και αν και είχα χρόνο να σκεφτώ, το μόνο που κατάλαβα απ’ όλο αυτό είναι πως τα πάντα στη ζωή μπορούν να ανατραπούν. Πως δεν μπορείς να είσαι βέβαιος για τίποτα και η ζωή είναι με τους όρους της και όχι μ’ αυτά που εσύ σχεδιάζεις.
Τι μαθήματα σου έδωσε η καραντίνα;
Ετυχε να χωρίσω λίγο πριν από την καραντίνα, μετά από μια σχέση 10 χρόνων. Τότε δεν το είχα πάρει τόσο επίπονα, γιατί έπαιζα στο θέατρο. Οπότε ήμουν σ’ ένα διαρκές τρέξιμο. Οταν όμως κλειστήκαμε μέσα και έμεινα αναγκαστικά με τον εαυτό μου, τότε ουσιαστικά συνειδητοποίησα ότι μετά από 10 χρόνια ήμουν μόνη μου. Κι εκεί πόνεσα. Εκεί έκλαψα για το τέλος της σχέσης μου. Ταρακουνήθηκα. Αλλά ευτυχώς, αμέσως ζήτησα βοήθεια. Βγήκα πολύ πληγωμένη και ευάλωτη και εκεί ήρθαν οι φίλοι και με βοήθησαν, δεν γινόταν, να το ξεπεράσω χωρίς αυτούς. Και ήμουν τυχερή, γιατί βρήκα ανθρώπους που με βοήθησαν σε όλα τα επίπεδα. Είχα οικονομική, ψυχολογική, οποιαδήποτε υποστήριξη.
Κανένας φίλος μου δεν μου αρνήθηκε το παραμικρό. Και τους αγαπώ γι’ αυτό. Γιατί η αγάπη και η συμπαράσταση δεν είναι δεδομένες. Επίσης άλλο ένα θετικό μέσα από το αρνητικό. Ανακάλυψα ότι έχω ανθρώπους που με αγαπάνε πραγματικά και νοιάζονται. Και άλλο ένα θετικό ακόμα. Φοβόμουν πολύ τη μοναξιά και μέσα στην καραντίνα, στην απομόνωση και τον χωρισμό αγκάλιασα τον φόβο μου, συμφιλιώθηκα μαζί του, τον είδα κατάματα και έμαθα να αγαπώ τη μοναξιά. Πλέον δεν είναι φόβος, είναι φίλη μου. Εβλεπα τη μοναξιά ως τιμωρία, τώρα κατάλαβα πως μερικές φορές μπορεί να είναι και ευλογία. Καθόμουν άπειρες ώρες και κοίταζα τον ήλιο από το παράθυρο και αισθανόμουν την απόλυτη πληρότητα. Απόλυτα ευλογημένη, πως είναι καλύτερα που είμαι μόνη μου.
Έλενα Μεγγρέλη: «Ονειρεύομαι τη στιγμή που όλοι θα γιορτάζουν την αγάπη ανεξαρτήτως φύλου και σεξουαλικής ταυτότητας»
Χαμογελαστή, ευγενική, αποφασισμένη να πετύχει τους στόχους της και να διαλύει τα γκρίζα σύννεφα που κατά καιρούς εμφανίζονται φτιάχνοντας τη δική της άνοιξη ακόμα και μέσα στον χειμώνα, η Έλενα Μεγγρέλη θυμίζει ηρωίδα βγαλμένη από κάποιο παραμύθι. Ζει στο κέντρο, της αρέσει να διαβάζει, προσπαθεί να βλέπει 1 θεατρική παράσταση κάθε εβδομάδα, λατρεύει να κοιτά τον κόσμο από ψηλά και νιώθει ευγνώμων που μπορεί να κάνει αυτό που αγαπά, να ασχολείται με την υποκριτική.
Την συναντήσαμε στον λόφο Αρδηττού ένα απόγευμα Παρασκευής και μας μίλησε με μεγάλη χαρά για τον ρόλο της και αρκετό ενθουσιασμό για τα Αλβανικά που χρειάστηκε να μάθει. Μας είπε ακόμα για τις παραστάσεις που έδινε στον δρόμο πριν χρόνια, τη ζωή πάνω σε ξυλοπόδαρα αλλά και το πόσο την επηρεάζουν όσα συμβαίνουν γύρω μας, από τον κορονοϊό μέχρι τον πόλεμο στην Ουκρανία.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Πως προέκυψε η συμμετοχή σου στη “Σκοτεινή θάλασσα”;
Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω κάνει πολλή τηλεόραση. Είχα κάνει πριν χρόνια στις “Καλές δουλειές” έναν μικρό ρόλο με την Ρένα Εσκενάζυ. Μετά έκανα τις “Ηρωίδες” που παρότι ήταν μια πάρα πολύ ωραία σειρά είχε άδοξο τέλος. Και τώρα ήρθε η ΄”Σκοτεινή θάλασσα”. Χτύπησε το τηλέφωνό μου μέσα στην καραντίνα – δε θυμάμαι σε ποια ακριβώς φάση γιατί έχω χάσει λίγο την αίσθηση του χρόνου – ήταν η Ηρώ Γάλλου που μου είπε ότι θα ήθελε να κάνω δοκιμαστικό για δυο ρόλους. Ο ένας ήταν η Ναταλία.
Έστειλα το tape μου αλλά πέρασε πάρα πολύς καιρός οπότε φαντάστηκα ότι δεν έπαιζε το ενδεχόμενο να με πάρουν. Μετά από αρκετό καιρό χτύπησε τελικά το τηλέφωνο και ήταν πάλι η Ηρώ Γάλλου που μου είπε ότι πήρα τον ρόλο της Ναταλίας. Έκανα μια ανάγνωση με τον Γρηγόρη Καραντινάκη, τον Βασίλη Καρφή και τους άλλους συντελεστές και κάπως έτσι έκλεισε αυτή η τόσο όμορφη δουλειά.
Επομένως δεν ήταν επιλογή σου να μην κάνεις πολύ τηλεόραση;
Όχι, ήταν κάτι που έτυχε. Δεν είναι κάτι που επεδίωξα, απλά έτυχε.
Η σύμπραξη με την Ναταλία πως είναι; Μοιάζει να είναι ένας κόντρα ρόλος στην Έλενα,
Ναι ισχύει. Τη Ναταλία όμως την συμπάθησα εξ αρχής. Η Ναταλία είναι ένας άνθρωπος που έχει ένα ιδεώδες και έναν “στόχο” που τον εξυπηρετεί μέχρι τέλους χωρίς όμως να πατά επί πτωμάτων. Για εκείνη, το παν ήταν να κάνει οικογένεια. Επειδή αυτό ερχόταν σε κόντρα με τη σεξουαλική της ταυτότητα, βρήκε έναν τρόπο με τον Ηρακλή που είχε το αντίστοιχο “εμπόδιο” μέσα από την αγάπη, να το ξεπεράσουν και να καταφέρουν να δημιουργήσουν μια πολύ ευτυχισμένη οικογένεια. Η οικογένειά τους, πέρα από τα ψέματα και τις ίντριγκες που συμβαίνουν λόγω της εξαφάνισης της Άννας, είναι πολύ ευτυχισμένη. Έχουν μια ποιότητα ζωής η Ναταλία, ο Ηρακλής και τα παιδιά τους.
Το γεγονός όμως πως κρύβεται από τον περίγυρό της δεν την κάνει να αισθάνεται και μια καταπίεση;
Ναι αλλά δεν κρύβεται από τον σύντροφό της. Εκεί είναι και η συμπάθειά μου απέναντί της. Δεν το επικροτώ σε καμία περίπτωση αλλά το βρίσκω με έναν τρόπο συγκινητικό το ότι ένας άνθρωπος που είχε μια δυσκολία, βρήκε έναν άλλο άνθρωπο που είχε μια αντίστοιχη δυσκολία, σε μια μικρή επαρχιακή πόλη και μαζί δημιούργησαν μια πολύ όμορφη οικογένεια. Σίγουρα θα ήταν πολύ πιο γενναίο από την πλευρά και των δυο, να είναι ανοιχτοί από την αρχή για τη σεξουαλικότητά τους, να βγουν από τη ντουλάπα και να πουν “αυτοί είμαστε”.
Επειδή η ελληνική κοινωνία όμως, ακόμα και σήμερα, θεσμικά και νομοθετικά δεν δίνει βήμα για τη δημιουργία οικογένειας στους ομοφυλόφιλους , βρίσκω συγκινητική τη “συμμαχία” αυτών των δυο ατόμων να κάνουν το όνειρό τους πραγματικότητα, σε καμία περίπτωση δεν εννοώ συγκινητικό το ψέμα ή το “κρύψιμο¨ της σεξουαλικής ταυτότητας κάποιου.
Κατά τα άλλα, ονειρεύομαι τη στιγμή που ο κάθε άνθρωπος θα βιώνει ανοιχτά τη σεξουαλικότητά του και θα γιορτάζει την αγάπη του και την οικογένειά του ανεξαρτήτως φύλου και σεξουαλικής ταυτότητας.
Η Έλενα έχει κοινά στοιχεία με την Ναταλία;
Η αλήθεια είναι πως δεν έχω πολλά κοινά με την Ναταλία. Αυτό όμως που έχουμε κοινό είναι πως ακόμα και όταν κάτι που θέλουμε να κάνουμε φαντάζει αδύνατο, τελικά θα βρούμε έναν άλλο τρόπο για να το πετύχουμε. Άλλωστε, όπως έχει πει και ο Ελύτης, “την Άνοιξη αν δεν την βρεις, την φτιάχνεις”. Αυτό είναι το μότο μου στη ζωή. Σίγουρα δεν το κάνω τόσο πετυχημένα όσο η Ναταλία αλλά, το προσπαθώ.
Το όνειρο της Ναταλίας όπως σου είπα ήταν η δημιουργία οικογένειας. Θέλει κότσια να κάνεις οικογένεια, θέλει κότσια να φέρεις παιδιά και να είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις της συνέπειες αν κάποια στιγμή αυτό που έχεις χτίσει καταρρεύσει. Η Ναταλία είναι ένας άνθρωπος που φαίνεται πως, αν αυτό που έχει φτιάξει με τον Ηρακλή καταρρεύσει κάποια στιγμή, θα έβγαινε να αντιμετωπίσει τις συνέπειες. Ναι μεν κρύβεται αλλά το κάνει τόσο όσο ώστε να προστατεύσει τα παιδιά της και αυτό που έχει δημιουργήσει. Αν κάποια στιγμή όλο αυτό καταρρεύσει, μπορεί να σταθεί και να πάρει την ευθύνη και να εξηγήσει σε όλους και κυρίως στα παιδιά της γιατί έκανε ότι έκανε.
Όντας με τον Ηρακλή, η Ναταλία δεν αποποιείται τη σεξουαλικότητά της. Συνεχίζει να έχει σεξουαλική ζωή όπως και εκείνος. Στο συντροφικό πλαίσιο είναι καθαροί και ανοιχτοί ο ένας με τον άλλον και αυτό προσωπικά το θεωρώ σπουδαίο στη μεταξύ τους σχέση. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν οικογένειες φτάνουν να περνάνε τα χρόνια, να τελειώνουν σχέσεις και ζωές και να μην έχουν γνωριστεί ποτέ οι άνθρωποι ουσιαστικά μεταξύ τους. Η Ναταλία και ο Ηρακλής μπορεί να λένε ψέματα στους άλλους αλλά μεταξύ τους είναι απόλυτα ειλικρινείς και δεν έχουν απωθημένα.
Στην εξαφάνιση της Άννας η Ναταλία έχει παίξει κάποιον ρόλο;
Αυτό δε μπορώ να το πω ακόμα. Θα τα πούμε οκτώ επεισόδια μετά.
Στη σειρά βλέπουμε τη Ναταλία να είναι αρκετά προστατευτική με την Άννα και να κρατά τα μυστικά της ακόμα και όταν εκείνη έχει πια εξαφανιστεί, Εσύ με τους φίλους σου πως είσαι;
Aυτό είναι κάτι που μου αρέσει στην Ναταλία. Είναι αρκετά προστατευτική με τα παιδιά της, την ιδιωτική της ζωή, τις σχέσεις, τους φίλους της… Προσπαθώ να είμαι προστατευτική με τους φίλους μου. Τελευταία, έχω αρχίσει να γίνομαι προστατευτική και με τον εαυτό μου, κάτι που δεν είχα. Οι φίλοι είναι η οικογένεια που διαλέγεις. Την οικογένεια δεν τη διαλέγεις, τους εραστές ψυχολόγοι και ψυχίατροι λένε ότι δεν τους διαλέγεις, τους φίλους όμως τους διαλέγεις. Γι’ αυτό προσπαθώ να είναι πολύ προστατευτικοί μαζί τους όπως είναι και εκείνοι με εμένα.
Αυτό το κατάλαβα όταν δυο χρόνια πριν πέρασα μια πολύ μεγάλη δυσκολία και κατάλαβα ότι τελικά δεν ήμουν μόνη μου. Ήταν εκεί όταν χρειάστηκαν ένα δίχτυ προστασίας. Χωρίς να τους το ζητήσω, ήταν εκεί και με έπιασαν όταν έπεσα.
Η ενασχόλησή σου με το θέατρο, αν δεν κάνω λάθος, ξεκίνησε όταν ήσουν ακόμη στο σχολείο και πήρες μέρος σε μια πειραματική θεατρική ομάδα. Τι σε έκανε να μπεις σε αυτή την ομάδα;
Ήταν μια τυχαία συγκυρία. Δεν ήμουν από “καλλιτεχνικό” σπίτι. Ο πατέρας μου ήταν δημοσιογράφος και η μητέρα μου δημόσιος υπάλληλος. Η ιδέα της μεταμόρφωσης μέσα από τους ρόλους μου δημιούργησε μια αίσθηση χαράς και οικειότητας. Γενικότερα είμαι πολύ εσωστρεφής σαν άνθρωπος. Όταν βρίσκομαι μέσα σε ένα πλαίσιο και μου δώσεις μια οδηγία, είμαι πιο άνετη και χαλαρή, πιο δημιουργική.
Όλο ξεκίνησε πολύ αφύσικα αλλά πολύ οργανικά σαν πορεία. Μαζευόμασταν, ντυνόμασταν και αυτοσχεδιάζαμε. Έλεγε ο ένας, άνοιγε ένας άλλος ένα βιβλίο και ψάχναμε, παίρναμε ένα ερέθισμα, φτιάχναμε αυτοσχέδιες παραστάσεις.
Παίζατε και στον δρόμο…
Ναί! Ήταν πολύ παράδοξη η αρχή αλλά πολύ μαγική και πολύ συλλογική. Ο καθένας έφερνε το δικό του στοιχείο και τις δικές του ιδέες και τα ενσωματώναμε στην παράσταση, τα δοκιμάζαμε, τα απορρίπταμε. Κάποιοι φίλοι είχαν πάει σε ένα σεμινάριο στην Γαλλία – αυτό τότε θεωρούνταν πολύ μεγάλο πράγμα – και ξαφνικά κάναμε όλοι σωματικό ζέσταμα.
Πόσο διαφορετικό είναι το να παίζεις στον δρόμο από το να παίζεις στη σκηνή ενός θεάτρου;
Έχω πολλά χρόνια να παίξω στον δρόμο. Δε συγκρίνονται αυτά τα δυο. Στον δρόμο δεν έχεις παρασκήνια. Το παρασκήνιό σου είναι η ενέργειά σου. Το παίζω/δεν παίζω είναι η στιγμή που θα πατήσεις διαφορετικά στο πεζοδρόμιο ή την πλατεία και θα βάλεις με έναν νοητό τρόπο τα όρια της “¨σκηνής” σου. Είναι επίσης πολύ διαφορετικό γιατί στον δρόμο οι παρεμβάσεις, οι παρεμβολές, οι αντιδράσεις, μπορεί να είναι από τις πιο συγκινητικές μέχρι τις πιο αυθάδεις. Είναι απρόβλεπτος ο δρόμος.
Στο θέατρο θα πας, θα παίξεις, θα τελειώσεις και, ή θα σε χειροκροτήσουν ή θα σε γιουχάρουν. Δε θα ανέβουν στη σκηνή, ούτε θα σου πετάξουν κάτι. Ο δρόμος έχει ένα απρόβλεπτο κομμάτι και ένα κομμάτι πολύ πολιτικό. Είναι μια πολιτική πράξη το να πεις, “εγώ τώρα παίρνω ένα κομμάτι από τον δημόσιο χώρο και κοιτάξτε με, ακούστε με”.
Λίγο μετά νομίζω ασχολήθηκες και με τα ξυλοπόδαρα. Πως είναι να βλέπεις τον κόσμο από ψηλά και πόσο εύκολο είναι να ισορροπήσεις εκεί πάνω;
Είναι πολύ ωραίο να βλέπεις τον κόσμο από ψηλά. Είναι μαγικό. Μαγικό είναι επίσης να έχεις αυτή την αίσθηση της ισορροπίας γιατί, κάθε δευτερόλεπτο μπορείς να τσακιστείς και κάθε δευτερόλεπτο που δεν τσακίζεσαι, ανεβάζει την αδρεναλίνη σου και σε κάνει να νιώθεις μια άλλου είδους ικανοποίηση.
Σαν άνθρωπος είμαι πολύ αδέξια. Με έναν περίεργο όμως τρόπο πάντα το είχα με την ισορροπία. Μπορεί λοιπόν πατώντας στη γη να μην τα πηγαίνω καλά αλλά, με τα ξυλοπόδαρα και την ισορροπία το είχα και είναι κάτι που μου έχει μείνει. Μου αρέσει να ανεβαίνω σε ψηλά κτήρια, να σκαρφαλώνω. Μου αρέσει να κοιτάω από ψηλά. Είμαι και μικροκαμωμένη, οπότε το να κοιτάω τα πράγματα από ψηλά πάντα μου έδινε μια διαφορετική θέαση. Θυμάμαι ότι μου άρεσε να δουλεύω με τα ξυλοπόδαρα στις συναυλίες, γιατί είχα πάντα την καλύτερη θέα.
Σου λείπει αυτό;
Ναι, μου λείπει. Μου λείπει η αίσθηση του να είμαι κάπου ψηλά. Κάποιες φορές ονειρεύομαι ότι κάνω ξυλοπόδαρα και βλέπω τα πάντα από πολύ ψηλά.
Εργάστηκες όμως και στο παιδικό θέατρο.
Ναι, η πρώτη μου δουλειά ήταν σε μια παράσταση για παιδιά, στο τρένο στο Ρουφ. “Η Κοντορεβυθούλα” λεγόταν η παράσταση. Γινόταν μια ακρόαση. Εμένα μου την έστειλε ένας φίλος και τον ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό. Η Τατιάνα Λύγαρη ζητούσε ένα κορίτσι για τον ρόλο της Κοντορεβυθούλας. Πήγα στην ακρόαση αλλά, νόμιζα ότι δεν τα έχω πάει καλά. Το βαγόνι μου θύμισε πολύ τον δρόμο και άρχισα να παίζω με την αίσθηση ότι βρίσκομαι στον δρόμο.
Ήμουν παντού σε όλο το βαγόνι. Μόνο στο ταβάνι δεν είχα σκαρφαλώσει. Όταν έφυγα, είχα την αίσθηση ότι δεν τα πήγα καλά γι΄αυτόν τον λόγο. Με πήρε όμως τηλέφωνο η Τατιάνα Λύγαρη και μου είπε ότι πήρα την πρώτη μου δουλειά. Εκεί έπαιξα ακόμα μια παράσταση, “Τα παιδιά που έβλεπαν τα τρένα να πετούν”. Η συνεργασία μας θα συνεχιστεί φέτος σε μια παράσταση για ενήλικες αυτή τη φορά.
Τα παιδιά είναι πιο αυστηροί κριτές από τους ενήλικες;
Τα παιδιά είναι πιο αυθόρμητα. Θα πουν κάτι, την ώρα που συμβαίνει, ακριβώς όπως το σκέφτονται. Μοιάζει λίγο με τον δρόμο. Ένα παιδί δε θα συγκρατηθεί. Τα παιδιά δεν έχουν φίλτρα.
Έχει τύχει να ακούσεις κάτι, όσο βρίσκεσαι πάνω στη σκηνή και να κομπλάρεις ή κλείνεις τα αυτιά σου στο κοινό;
Ακούω τα πάντα. Αλλά όχι, δεν έχει τύχει ποτέ να “παγώσω” με κάτι που άκουσα. Πάνω στη σκηνή είμαι πιο ψύχραιμη από ότι είμαι στη ζωή μου. Την ώρα της παράστασης έχω έναν μοναδικό στόχο, να πάει παρακάτω η ιστορία.
Λες ότι στη σκηνή είσαι πιο ψύχραιμη απ’ ότι είσαι στη ζωή σου. Παρ’ όλα αυτά πρέπει να σου πω ότι δείχνεις αρκετά ψύχραιμη σαν άνθρωπος.
Αλήθεια; Eυχαριστώ πολύ (γέλια). Παθαίνω κάτι μικρούς πανικούς σαν άνθρωπος. Εκεί είναι που έρχονται και βοηθάνε οι φίλοι. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου πολύ ψύχραιμο. Κατά καιρούς με βλέπω να κολυμπάω σε θάλασσες πανικών. Προσπαθώ όμως να μένω ψύχραιμη γιατί και οι εποχές είναι πολύ περίεργες. Ειδικά τώρα τελευταία.
Συνήθως κρατάω μέσα μου πολλά πράγματα τα οποία αργότερα “ξεσπούν” με αυτοάνοσα δερματικά. Κάθε φορά που στρεσάρομαι και προσπαθώ να μην το δείξω, βγαίνει αλλιώς.
Να φανταστώ ότι και η περίοδος της καραντίνας σε επηρέασε πολύ;
Στην πρώτη καραντίνα ήταν σαν να έκανα μια κάθοδο στην κόλαση του Δάντη. Πέρασα από όλα τα στάδια διαχείρισης του πένθους. Με επηρέασε σε προσωπικό, επαγγελματικό και κοινωνικό επίπεδο. Ήταν πάρα πολύ δύσκολη η πρώτη καραντίνα. Από ένα σημείο και μετά, διάβασα πάρα πολύ. Όταν ήρθε το στάδιο της αποδοχής – που άργησε – με θυμάμαι να είμαι στο κρεβάτι – εκεί πέρναγα το μεγαλύτερο μέρος της μέρας – να διαβάζω, να τρώω… Σε εκείνο το στάδιο έκανα και γυμναστική… Είχα μια φοβερή άρνηση στο να αποδεχτώ αυτό που συμβαίνει.
Πέρασα πρώτα το στάδιο του τρόμου και μετά χαλάρωσα. Είπα ότι πρέπει να αποδεχτώ ότι αυτό είναι. Έκανα τη νύχτα -μέρα. Έχασα την αίσθηση του χρόνου. Αυτό που με ενεργοποιούσε ήταν η γάτα μου. Έβλεπα ότι υπάρχει φύση, ζωή, ότι υπάρχει ακόμα ο κόσμος. Μετά ήρθε η αποδοχή. Σε εκείνο το στάδιο πέρασα – δε θα πω ωραία – ανεκτά. Διάβασα τα άπαντα του Σάλιντζερ που είναι ο αγαπημένος μου συγγραφέας και πριν δεν προλάβαινα. Διάβασα πολύ, είδα πολλές ταινίες…
Στη δεύτερη καραντίνα, ήμουν πιο χαλαρή. Έκανα συγκρότημα με τους γείτονές μου, βρήκα συγκάτοικο και κάναμε μαζί γυμναστική. Άρχισα να πηγαίνω βόλτες, να τρέχω… Δεν είχα τρέξει ποτέ πριν στη ζωή μου. Προσπάθησα να βρω τρόπους για να μη με πάρει πάλι από κάτω.
Το ότι έχεις σπουδάσει Κοινωνιολογία σε βοηθά στον τρόπο που προσεγγίζεις τους ρόλους;
Πολύ. Μέσα από την Κοινωνιολογία έχω αποκτήσει μια γενικότερη οπτική των πραγμάτων. Έχω ένα φίλτρο και όλα περνάνε από εκεί. Η κοινωνική τάξη του ρόλου, το κοινωνικό background, ακόμα και το σε ποια περιοχή μπορεί να μένει, η σχέση με τους γονείς, το ψυχολογικό background… Η Κοινωνιολογία είναι ένα άθροισμα της λαογραφίας, της εγκληματολογίας, της ψυχολογίας… Ναι, με έναν τρόπο οι γνώσεις Κοινωνιολογίας επηρεάζουν τον τρόπο προσέγγισης των ρόλων.
Δουλεύεις όμως και σε σχολεία. Θες να μου πεις τι ακριβώς κάνεις εκεί;
Έχω θεατρικές ομάδες. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια είμαι σε ένα πρόγραμμα του Εθνικού Θεάτρου που λέγεται “το θέατρο στο νέο σχολείο”. Τα προηγούμενα τρία χρόνια είχα θεατρικές ομάδες σε σχολεία στην επαρχία σε όλη την Ελλάδα. Είχα σχολεία στην Κάλυμνο, τη Ρόδο, την Πάτρα, την Κόρινθο, την Κρήτη… Πήγαινα μια φορά την εβδομάδα σε κάθε σχολείο. Φέτος, είμαι σε ένα καινούργιο πρόγραμμα – πάλι με το Εθνικό θέατρο – που πάμε σε σχολεία της Αττικής και κάνουμε βιωματικά θεατρικά εργαστήρια σε εφήβους σε σχέση με την παράσταση της εφηβικής σκηνής του Εθνικού Θεάτρου.
Τα παιδιά πως αντιμετωπίζουν το συγκεκριμένο εργαστήριο; Υπάρχει ακόμα η αντίληψη ότι πρόκειται για την ώρα του παιδιού;
Όχι, καμία σχέση. Πριν λίγες μέρες, ήμουν σε ένα σχολείο στο Μενίδι και όταν τελείωσα τους ζήτησα να μου πουν τις εντυπώσεις τους, πως λειτούργησε μέσα τους όλο αυτό. Ένα παιδί τρίτης Γυμνασίου μου είπε ότι ένιωσε σαν να έκανε γιόγκα. Τα καλλιτεχνικά μαθήματα έχουν καταργηθεί και νομίζω ότι ειδικά στους εφήβους λείπουν πάρα πολύ. Τα έχουν ανάγκη. Συνέχεια μας λένε το πόσο πολύ θα ήθελαν να είναι έτσι όλα τα μαθήματα και να γίνονται όλα με τέτοιο τρόπο.
Το εκπαιδευτικό σύστημα δυστυχώς δε δίνει στα παιδιά τη δυνατότητα να πάρουν θέση στα πράγματα, να εκφραστούν, να δημιουργήσουν, να πειραματιστούν, να αναπτύξουν την κριτική τους σκέψη. Έρχονται λοιπόν οι κώδικες και τα εργαλεία του θέατρου και τους δίνουν την ελευθερία που ένιωσα και εγώ όταν στην εφηβεία μου βρήκα έναν τρόπο να συνδεθώ με τους άλλους ανθρώπους και το κοινωνικό γίγνεσθαι. Προσωπικά, ακόμα και σήμερα, βρίσκω λύσεις σε θέματα που με ταλανίζουν καιρό μέσα από μια παράσταση.
Τι είναι για σένα το θέατρο;
Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι “η μεγάλη μου αγάπη”. Για μένα είναι η πιο όμορφη δουλειά στον κόσμο.
Έχουν υπάρξει περίοδοι που να έχεις μείνει εκτός θεάτρου;
Φυσικά. Και τώρα, δεν έχω θέατρο. Μου λείπει πολύ. Πολλές φορές, όταν δεν παίζω στο θέατρο, βλέπω στον ύπνο μου ότι παίζω σε παραστάσεις. Καλά, στην καραντίνα γινόταν χαμός, έβλεπα ότι έδινα διπλές (γέλια).
Πως φαντάζεσαι τον εαυτό σου καλλιτεχνικά στο μέλλον;
Δεν με φαντάζομαι κάπως γιατί ζούμε σε περίεργες εποχές και ούσα γυναίκα τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα. Ούσα δε, και σε μια ηλικία τα πράγματα δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο. Επιλέγω λοιπόν να μην ονειρεύομαι πράγματα. Πορεύομαι μέρα με τη μέρα και λέω ευχαριστώ για το ότι είμαι υγιής, ασφαλής και κάνω μια δουλειά που αγαπώ. Δε μου αρέσει να ονειρεύομαι γιατί φοβάμαι τη σφαλιάρα.
Πιστεύεις πως οι επιλογές ρόλων για μια γυναίκα, όσο μεγαλώνει, λιγοστεύουν σε σχέση με αυτές που έχει ένας άντρας;
Δραματουργικά μιλώντας, οι αντρικοί ρόλοι – μιλάω σε σχέση με γυναίκες που έχουν περάσει μια ηλικία – είναι περισσότεροι. Οι γυναίκες είμαστε και περισσότερες στο επάγγελμα και επομένως και ο ανταγωνισμός που έχουμε να αντιμετωπίσουμε είναι τεράστιος. Είναι δύσκολο από μόνο του να είσαι γυναίκα αλλά είναι και ο χρόνος που είναι αμείλικτος. Ένας άντρας που μεγαλώνει θεωρείται ώριμος. Μια γυναίκα που μεγαλώνει, ξαφνικά πρέπει να πάει να τρυπηθεί, θεωρείται ότι έχει περάσει η μπογιά της. Ειδικά σε μια εποχή εικονοπλαστική όπως αυτή που ζούμε, το κάνει ακόμα πιο δύσκολο όλο.
Ανταγωνισμό έχεις βιώσει στο θέατρο;
Η δουλειά του ηθοποιού είναι ανταγωνιστική από τη φύση της. Ο ανταγωνισμός όμως έχει και ένα καλό, σε βάζει στη διαδικασία του να μην επαναπαύεσαι ποτέ. Προσπαθείς να εξελίσσεσαι συνέχεια. Ο ανταγωνισμός με κάνει να προσπαθώ ακόμα περισσότερο για το καλύτερο. Πάντα υπήρχαν άνθρωποι γύρω μου που μπορεί να ήταν καλύτεροί μου. Δε προσπαθώ λόγω ανταγωνισμού να φτάσω κάποιον ή να γίνω κάποιος άλλος, όχι. Ο εαυτός μου παραμένω αλλά έχω ένα έναυσμα και ένα κίνητρο να μην επαναπαύομαι και να προσπαθώ πάντα για το καλύτερο. Αυτό είναι που με κρατάει δημιουργική και ζωντανή.
Ήσουν έτσι και ως παιδί; Ήθελες να είσαι πάντα σε εγρήγορση;
Σαν άνθρωπος ήμουν πάντα υπερκινητική. Αλλά από τη στιγμή που μπήκα στο κομμάτι της υποκριτικής βρήκα την αγάπη για την εξέλιξη σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μου. Πιο πριν δεν υπήρχε κάτι που να με πορώσει. Με το θέατρο ανακάλυψα αυτή μου την πλευρά. Μέχρι τότε με ενδιέφερε να περνάω καλά με τους φίλους μου, να κάνω τις βόλτες μου…. Το θέατρο με έκανε να θέλω να γίνομαι καλύτερη και μέχρι σήμερα δε μου έχει φύγει.
Επαγγελματικά ετοιμάζεις κάτι άλλο;
Όχι αλλά είμαι ανοιχτή σε προτάσεις (γέλια). Και ο κινηματογράφος είναι κάτι που μου αρέσει πολύ. Έχω κάνει κάποιες ταινίες μικρού μήκους αλλά θα ήθελα να δοκιμαστώ και σε μια μεγάλου μήκους ταινία. Θα δούμε τι θα φέρει η ζωή.
Σίσσυ Χρηστίδου: ΑΣΗΚΩΤΟ “ΧΤΥΠΗΜΑ” από τον άντρα που δεν το περίμενε!!! Το πρωί της Καθαρής Δευτέρας φαίνεται πως η παρουσιάστρια της εκπομπής «Χαμογέλα και πάλι», Σίσσυ Χρηστίδου ήρθε αντιμέτωπη με τα πεσμένα νούμερα τηλεθέασης.
Συγκεκριμένα τα ποσοστά τηλεθέασης που σημείωσε η εκπομπή της Σίσσυς Χρηστίδου στο δυναμικό κοινό ήταν πεσμένα για τα δεδομένα του προγράμματος καθώς άγγιξε 10,7%, ενώ σε τέταρτο έφτασε μέχρι το 12,8. Την «πρώτη» θέση κέρδισε η εκπομπή «Σαββατοκύριακο με τον Μάνεση» με 19,6.
Σίσσυ Χρηστίδου: ΑΣΗΚΩΤΟ ΧΤΥΠΗΜΑ από τον άντρα που δεν το περίμενε!!!
Ενδεχομένως λόγω της επικαιρότητας και την στιγμή που τα περισσότερα κανάλια έχουν «επενδύσει» στις ενημερωτικές εκπομπές, η ψυχαγωγική εκπομπή να μην «κέρδισε» το κοινό.
Σίσσυ Χρηστίδου: Τα νούμερα τηλεθέασης της πρωινής ζώνης
Τα νούμερα τηλεθέασης που καταγράφηκαν στην πρωινή ζώνη το πρωί της Κυριακής είναι τα εξής:
ΣΚΑΪ: Σαββατοκύριακο Παρέα 7,7
Mega: Χαμογέλα και Πάλι 10,7
ALPHA: Σαββατοκύριακο με τον Μάνεση 19,6
Open: Έκτακτη επικαιρότητα 15,7
Δημήτρης Αποστολόπουλος βιογραφικό σήμερα! Η προσωπική ζωή, η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά Η υποκριτική μπήκε στη ζωή μου εντελώς τυχαία» δηλώνει, μεταξύ άλλων, ο ηθοποιός
Ο Δημήτρης Αποστολόπουλος, ο οποίος την τρέχουσα περίοδο πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Παλιές ιστορίες και συγκινήσεις, που μοιάζουν σήμερα ανοησίες» στο Θέατρο «Αλκμήνη», μίλησε τη Δευτέρα 29 Νοεμβρίου στην κάμερα του «MEGA Καλημέρα» για τις δυσκολίες στο χώρο της υποκριτικής και την περίοδο που εργαζόταν ως μπογιατζής και περιπτεράς.
«Η υποκριτική μπήκε στη ζωή μου εντελώς τυχαία. Γνώρισα μία κοπέλα και με έβαλε σε μία θεατρική ομάδα. Εγώ είχα σπουδάσει διεθνείς σχέσεις» τόνισε σχετικά με το πώς προέκυψε η αγάπη του για το επάγγελμα του ηθοποιού.
«Έχω δουλέψει σαν μπογιατζής και σαν ψιλικατζής, κρατούσα ένα περίπτερο» αποκάλυψε για τις δουλειές που έχει κάνει, πέρα από την υποκριτική.
«Οι γονείς μου με στήριξαν απίστευτα από τα πρώτα μου βήματα στην υποκριτική. Στο ξεκίνημα στην υποκριτική, αν δεν έχεις γονείς ή άλλες δουλειές, δεν γίνεται» ανέφερε ο Δημήτρης Αποστολόπουλος.
Δείτε το σχετικό απόσπασμα από την εκπομπή του MEGA:
Έπειτα, υποστήριξε ότι δεν είναι λάτρης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης: «Δεν είμαι των social media. Είναι ψευδαίσθηση ότι είσαι αποκλεισμένος όταν δεν έχεις».
«Δεν με έχουν φλερτάρει θαυμαστές μετά από παράσταση» υπογράμμισε.
Τέλος, παραδέχτηκε: «Με αγχώνει πολύ το μέλλον. Το μόνο που έχω ζήσει εδώ και δέκα χρόνια είναι οικονομική κρίση και κορωνοϊός».Στην κάμερα του MEGA Καλημέρα μίλησε ο Δημήτρης Αποστολόπουλος, ο κούκλος πρωταγωνιστής της παράστασης «Παληές Ιστορίες Και Συγκινήσεις Που Μοιάζουν Σήμερα Ανοησίες», που κάνει πρεμιέρα απόψε στο θέατρο «Αλκμήνη»! Ο νέος ηθοποιός μίλησε για τις δυσκολίες της υποκριτικής, και για την περίοδο που δούλευε ως μπογιατζής και περιπτεράς.
«Η υποκριτική μπήκε στη ζωή μου εντελώς τυχαία. Γνώρισα μία κοπέλα και με έβαλε σε μια θεατρική ομάδα, εγώ είχα σπουδάσει διεθνείς σχέσεις», είπε ο Δημήτρης Αποστολόπουλος.
«Έχω δουλέψει σαν μπογιατζής, και σαν ψιλικατζής, κρατούσα ένα περίπτερο», ανέφερε ο ίδιος σχετικά με τις δουλειές που έχει κάνει πέραν της υποκριτικής.
«Δεν είμαι των social media, είναι ψευδαίσθηση ότι είσαι αποκλεισμένος όταν δεν έχεις», σχολίασε ο Δημήτρης Αποστολόπουλος, ενώ αποκάλυψε ότι «Δε με έχουν φλερτάρει θαυμαστές μετά από παράσταση».
«Οι γονείς μου με στήριξαν απίστευτα από τα πρώτα βήματα στην υποκριτική. Στο ξεκίνημα στην υποκριτική, αν δεν έχεις γονείς ή άλλες δουλειές, δε γίνεται», είπε ο ίδιος, ενώ παραδέχτηκε ότι «Με αγχώνει πολύ το μέλλον, το μόνο που έχω ζήσει είναι οικονομική κρίση και κορωνοϊό, εδώ και δέκα χρόνια».
Σημειώνεται ότι ο νεαρός, κούκλος ηθοποιός θα συμμετέχει και στη σειρά «Σκοτεινή θάλασσα» που έρχεται στο MEGA!
